www.laoalliance.org - Human-rights- 2013-14
Firmenname - Slogan

  

Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
Lao Student Protest on Oct. 26, 1999 in Vientiane
ຂບວນກາຣ ນັກສືກສາລາວ ທີ່ບໍ່ເຫັນພ້ອມນຳແນວທາງການປົກຄອງຂອງ ພັກ ຣັຕ ສປປລາວນັ້ນ ໄດ້ທຳການປະທ້ວງ ເພື່ອໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງການປົກຄອງ ແບບ ຄອມມຸຍນິສ ໄປສູ່ຣະບົບ ເສຣີປະຊາທິປະໄຕ ອັນແທ້ຈິງ.
  
Petition against the election of the Lao PDR to the UN Human Rights Council membership in November 2014:

 
 Petition Download:

Lao (Only Text)


English (Complete)

Petition against the election of the Lao PDR to the UN Human Rights Council membership in November 2014
Please sign in here:
Name
Adress (Street)
City
ZIP code
Country
Email:
I disagree with the membership of the Lao PDR at the HCHR
I disagree
 


ແມ່ຍິງລາວຍັງຖືກຫຼອກໄປຈີນ ມະນີຈັນ
2014-04-17
ເດັກນ້ອຍ ຊາວລາວ ໃນຊົນນະບົດ ໂດຍສະເພາະ ຊົນເຜົ່າກຸ່ມນ້ອຍ ທີ່ຕ້ອງເປັນຜູ້ ໄດ້ຮັບເຄາະ ຈາກພວກ ຄ້າມະນຸສ ຫຼາຍກວ່າ ປະຊາຊົນ ທົ່ວໄປ.
ເດັກນ້ອຍ ຊາວລາວ ໃນຊົນນະບົດ ໂດຍສະເພາະ ຊົນເຜົ່າກຸ່ມນ້ອຍ ທີ່ຕ້ອງເປັນຜູ້ ໄດ້ຮັບເຄາະ ຈາກພວກ ຄ້າມະນຸສ ຫຼາຍກວ່າ ປະຊາຊົນ ທົ່ວໄປ.
web-amerilao

ປັດຈຸບັນ ແມ່ຍິງ ໃນເຂດ ຊົນນະບົດ ແລະ ເຂດ ພູດອຍ ໃນ ຫລາຍ ແຂວງ ພາກເໜືອ ຂອງລາວ ຍັງມີ ຄວາມສ່ຽງ ທີ່ຈະຖືກ ຕົວະຍົວະ ໄປຂາຍ ຢູ່ ປະເທສ ຈີນ ຍ້ອນ ພວກ ນາຍໜ້າ ຊາວ ຈີນ ຍັງເຂົ້າມາ ຊອກຫາ ແມ່ຍິງ ບໍ່ມີ ຄວາມຮູ້ ທີ່ ພໍຈະຕົກ ເປັນ ເຫຍື່ອ ຂອງ ພວກເຂົາ ໄດ້ງ່າຽ ຊຶ່ງ ຕ່າງຈາກ ແມ່ຍິງ ທີ່ຢູ່ໃນ ເມືອງ. ດັ່ງ ເຈົ້າ ໜ້າທີ່ ຕ້ານການ ຄ້າມະນຸດ ກ່າວວ່າ:"ຖ້າວ່າ ຢູ່ ໃນເມືອງ ຂະເຈົ້າ ກະ ບໍ່ສາມາດ ຕົວະໄດ້ ເນາະ ສ່ວນຫລາຍ ຈະໄປຕົວະ ພາກສ່ວນ ທີ່ ຊົນນະບົດ ເນາະ ທີ່ ບໍ່ມີ ຣະດັບ ການສຶກສາ ຫລົງເຊື່ອ".ທ່ານກ່າວ ຕໍ່ໄປວ່າ ວິທີການ ຕົວະຍົວະ ຂອງ ຄົນຈີນ ນັ້ນ ກໍຍັງ ໃຊ້ ວິທີ ເກົ່າຢູ່ ຄື ໄປຕາມ ບ້ານເຮືອນ ຕ່າງໆ ໃນຮູບແບບ ນັກ ທ່ອງທ່ຽວ ແລ້ວບອກ ຄອບຄົວ ຂອງ ແມ່ຍິງ ວ່າຈະມາ ຂໍລູກສາວ ໄປ ແຕ່ງດອງ ຢູ່ ປະເທສ ຈີນ ທັງຈະໃຫ້ ເງິນ ແລະ ຫາວຽກ ໃຫ້ເຮັດ.ແຕ່ ພວກ ແມ່ຍິງ ທີ່ ເຄີຍຕົກ ເປັນເຫຍື່ອ ແລະ ຖືກຊ່ວຍ ກັບມາໄດ້ ເວົ້າວ່າ ມັນບໍ່ເປັນ ຄືເຂົາເວົ້າ, ເມື່ອ ແມ່ຍິງລາວ ຖືກຫລອກ ໄປ ຮອດຈີນ ແລ້ວ ຈະຖືກຂາຍ ໃຫ້ຮ້ານ ຕ່າງໆ ເພື່ອໃຊ້ ແຮງງານ ຫລື ຂາຍ ບໍຣິການ ທາງເພດ.ທ່ານວ່າ ຫາກເຂດ ຊົນນະບົດ ໃດ ບໍ່ມີ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ກວດກາ ກໍຈະເປັນ ຊ່ອງວ່າງ ໃຫ້ ພວກຈີນ ຄ້າມະນຸດ ເຂົ້າໄປ ຊອກຫາ ເຫຍື່ອ ຫລາຍຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ທຸກ ພາກສ່ວນ ທີ່ ກ່ຽວຂ້ອງ ຕ້ອງໄດ້ ຮ່ວມມືກັນ ປ້ອງກັນ.ເມື່ອ ເດືອນ ຜ່ານມາ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ແຂວງ ອຸດົມໄຊ ຈັບ ຊາວຈີນ ໄດ້ 3 ຄົນ ຢູ່ບ່ອນ ຈອດ ຣົດເມ ຂະນະທີ່ ພວກເຂົາ ກໍາລັງ ຈະເອົາ ແມ່ຍິງລາວ 3 ຄົນ ໄປຄ້າ ຢູ່ຈີນ.


 Labour trafficking a threat in Laosin Asean Headline | December 13, 2013 

Human trafficking and illegal labour movements from Vietnam have become a major concern that needs to be addressed in Laos, according to an official.

Director of Legal Division Department of Consular, Ministry of Foreign Affairs, Ms Soutchay Soukhaseum, said the problem of illegal Vietnamese labourers entering Laos had recently emerged along the border of the two countries, especially in Khammuan and Borikhamxay provinces.
Ms Soutchay’s remarks come as workers from across the country came together to raise awareness for International Anti-Human Trafficking Day yesterday.
The event aimed to educate local labourers and employers about the risks involved with human trafficking, how to monitor and report the problem and how to work abroad legally.
Ms Soutchay said Laos is the transit area from Vietnam to Thailand.   She said some parts of the country, particularly in Borikhamxay, are seeing Vietnamese people lured to Laos to join the illegal sex trade.
Ms Soutchay said the perpetrators usually stayed longer than regulation permits or hide-out in Laos after their visas expire.
Some Lao people are not aware of the labour movement issue and they are hiring Vietnam labourers as they are considered to be cheap, she said.
According to Ms Soutchay many Lao people have been victims of human trafficking schemes and are lured to countries like Thailand, China, Malaysia and more recently Indonesia, on the promise of work, only to be exploited as sex-trade workers or cheap labourers.
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
Lao Christians Arrested in Paksong Village (ຕຳຫລວດຈັບຄຣິສຕຽນຢູ່ບ້ານປາກຊ່ອງ)
On the morning of Sunday, May 11, 2014, Lao police arrested 23 Christians during a worship service in Paksong Village, Songkhone District, Savannakhet Province. Authorities do not want these Christian...
  
 
 
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
ຊາວບ້ານຖືກຈັບ
ຊາວບ້ານຕົ້ນເຜິງຖືກຈັບຍ້ອນການຂັດແຍ່ງທີ່ດິນ
 
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
Lao Villagers Remain Defiant in Land Grab Case
The rice farmers are trying to halt construction of an airport project on their land.
 
ການຂັດຂວາງ ຂອງຊາວບ້ານ ບໍ່ຍອມໃຫ້ ບໍຣິສັດ ຈີນ ດຸດໄຮ່ນາ ຂອງເຂົາເຈົ້າ
ການຂັດຂວາງ ຂອງຊາວບ້ານ ບໍ່ຍອມໃຫ້ ບໍຣິສັດ ຈີນ ດຸດໄຮ່ນາ ຂອງເຂົາເຈົ້າ
bokeo-villager-detained-for-opposing-airport-development
RFA
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
 ເຣື້ອງດິນຕົ້ນເຜິ້ງມີຜູ້ຖືກຈັບ ແລ້ວ 
2014-04-29

ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຕຳຫຣວດ ໄດ້ຈັບກຸມ ຊາວບ້ານ ຄົນນຶ່ງ ເປັນ ຜູ້ຍິງ ຊື່ວ່າ ນາງ ຂັນຄຳ ອາຍຸ 60 ປີ ຢູ່ບ້ານ ສີບຸນເຮືອງ ເມືອງ ຕົນເຜີ້ງ ແຂວງ ບໍ່ແກ້ວ ໃນ ວັນທີ 25 ຜ່ານມາ ໃນຂໍ້ ຂັດແຍ່ງ ທີ່ດິນ ຈະສ້າງ ສນາມບິນ.ອີງຕາມ ການບອກເລົ່າ ຂອງ ຊາວບ້ານ ຜູ້ທີ່ເຫັນ ເຫດການ. ນາງ ຂັນຄຳ ຖືກຈັບ ໃນຂະນະ ທີ່ກຳລັງ ປະເຊີນໜ້າ ກັບ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຕຳຫຣວດ ແລະ ທະຫານ ພ້ອມດ້ວຍ ພະນັກງານ ທີ່ ມາວັດແທກ ທີ່ດິນ. ຊາວບ້ານ ທ່ານ ນຶ່ງກ່າວວ່າ: ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຈັບ ຊາວບ້ານໄປ ໂດຍ ໃຫ້ ເຫດຜົນວ່າ ຖ້າ ຊາວບ້ານ ບໍ່ ອະນຸຍາດ ໃຫ້ ເຈົ້າໜ້າທີ ວັດແທກ ດິນໄຮ່ນາ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຈະ ບໍ່ປ່ອຍ ຊາວບ້ານ ທີ່ ຖືກຈັບໄປ.ບ້ານ ທີ່ໄດ້ຮັບ ຜົນກະທົບ ຈາກ ໂຄງການ ສ້າງ ສະໜາມ ບິນນັ້ນ ຢູ່ໃນເຂດ ເສຖກິດ ພິເສດ ສາມຫລ່ຽມ ຄຳ ຄື: ບ້ານ ພຽງຍາມ ມອກກະຈອກ ໂພນໂຮມ ດອນມູນ ຄວ້ານ ມົກກະຈົກ ແລະ ສີບຸນແຮືອງ. ຊາວບ້ານ ຍັງກ່າວ ອີກວ່າ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຈະໄປ ແທກທີ່ດິນ ຖ້າ ຊາວບ້ານ ບໍ່ໄປເຊັນ ຮັບຮູ້ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ກໍຈະເອົາ ຣົດ ມາດຸດ ແລະ ຊິບໍ່ຈ່າຍ ຄ່າ ຊົດເຊີຍ.ໃນຕອນແລງ ຂອງ ວັນດຽວ ກັນນັ້ນ ຊາວບ້ານ ຈຶ່ງພາກັນ ໄປປະກັນ ເອົານາງ ຂັນຄຳ ອອກມາ ໂດຍ ໄດ້ຕົກລົງ ອະນຸຍາດ ໃຫ້ ເຈົ້າໜ້າທີ່ ມາວັດແທກ ທີ່ ດິນນາ ຂອງ ເຂົາເຈົ້າ ເພື່ອແລກ ກັບການ ປ່ອຍຕົວ ນາງ ຂັນຄຳ.ໃນປີນີ້ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ທີ່ດິນ ຢູ່ເມືອງ ຕົ້ນເຜີ້ງ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ໃນເດືອນ ມົກກະຣາ ແລະ ຕົ້ນເດືອນ ເມສາ ທີ່ ຜ່ານມາ ຫລັງຈາກທີ່ ບໍຣິສັດ ຄິງສ໌ໂຣແມນ ເຈົ້າຂອງ ໂຄງການ ຈະນຳເອົາ ຣົດດຸດ ໄປບຸກເບີກ ດິນນາ ຂອງ ຊາວບ້ານ ເພື່ອສ້າງ ສນາມບິນ ມີ ຄວາມຍາວ 3,800 ແມັດ ແລະ ກວ້າງ 620 ແມັດ.ນອກຈາກນີ້ ບໍຣິສັດ ບໍ່ພຽງແຕ່ ຈະເອົາ ທີ່ດິນ ເຮັດ ສະໜາມບິນ ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຈະ ບຸກເບີກ ທີ່ດິນ ຂອງ ຊາວບ້ານ ອີກ ເພື່ອເຮັດ ສນາມກອຟ.
 Lao Farmers Block Chinese Developer From Surveying Land for Airport Project2014-04-11Updated at 07:30 A.M. EST on 2014-04-12

A Chinese developer is moving to seize additional land from farmers in northern Laos for the construction of an international airport as part of a casino complex, according to the farmers who have prevented the developer from carrying out any survey work in the area.
The rare standoff last week marks the second time in three months that the rice farmers from Thonepheung district in Bokeo province stood firm as policemen armed with AK-47 assault rifles moved to enforce an order by the King Romans (Dok Ngiew Kham) Group to develop the land.
King Romans originally wanted to take 236 hectares (583 acres) from 46 farmer families in six villages in return for compensation well below market value, but last week the developer announced plans to extend the area required for the project by an additional six hectares (15 acres).
Angered by the potential loss of additional rice fields, the farmers on April 3 prevented King Romans officials from measuring out the new parcel of land under the protection of armed guards, villagers told RFA’s Lao Service recently.
They said that farmers angrily shouted: “Don’t measure! Don’t measure! Stop! Stop!” as the officials attempted to set up their equipment to survey the land.
While the confrontation occurred, villagers said, officials took pictures of the farmers, but would not allow themselves to be photographed, prompting one woman to ask, “Why do the officials have the right to take our photos?”
After a prolonged standoff during which the villagers refused to retreat, the situation was resolved when police and developer officials pledged to forgo the additional land confiscation, though the villagers said they remain on edge.
Citizen video of the standoff was posted on several social media sites after the confrontation, garnering support from sympathetic netizens.
Villagers said that officials are now working to get them to accept compensation for the original parcel of land by the start of the Lao New Year on April 14 and have been “keeping a close eye” on the farmers.
The 46 families have refused compensation from King Romans of around 100,000 Thai baht (U.S. $3,100) per rai (less than half an acre) of land, according to officials, and farmers contend that the rice fields to be taken for the project are valued at more than three times that amount.
The rice fields covering 235.6 hectares are part of 1,000 hectares (2,471 acres) granted by Lao authorities to King Romans for the development of the airport, as well as golf courses and entertainment projects.

Inadequate compensation

Villagers told RFA that the compensation will not be enough for them to purchase the amount of farmland necessary to meet their needs, but that authorities have threatened those who do not accept the package with imprisonment.
“We need to get more compensation so that we can buy new plots of land, but the company and government officials do not accept our demands,” one villager told RFA, speaking on condition of anonymity.
“Reasonable compensation needs to be made because the value of land never decreases,” he said.
Another villager, who also asked not to be named, said that the government was breaking the law in supporting King Romans’ interests, which center on the casino-driven Golden Triangle Special Economic Zone (SEZ) project, almost exclusively catering to Chinese investors.
“Legally, rice field land must not be developed for other purposes, but the officials are flouting the law,” he said.
“It is not the people who are wrong, it is the officials.”
An official told RFA that the exact amount of compensation had not been settled yet.
“We have not paid compensation yet,” he said, adding, “We are measuring the area and collecting information and then we will compensate the villagers.”
Villagers have suggested that King Romans has pushed for district officials to move quickly on the airport land because Deputy Prime Minister Somsavat Lengsavad, who has backed the project, is expected to retire next year.
They accused the local authorities of being on the company’s payroll and rewarded according to the amount of land they can secure.

SEZ project

The one-party Lao communist government in 2007 conceded to King Romans 10,000 hectares (24,710 acres) of land—3,000 hectares (7,410 acres) of which are dedicated to the SEZ—for 99 years, with the objective of promoting trade, investment, and tourism.
The SEZ, which is tax exempt, began construction in the early 2000s and now includes an international border checkpoint and river port, the King Romans Casino, hotels, and a Chinatown market with as many as 70 restaurants and shops selling a variety of retail goods.
Plans for the international airport project—which will affect the villages of Phonehom, Donmoun, Phiengyam, Mokkachok, Khouan and Sibouheung—were not made public until early 2013, after the Lao government signed a memorandum of understanding with the company.
In January, the farmers defied orders to vacate their land, standing in front of bulldozers sent to flatten their rice fields and forcing armed police deployed by King Romans to retreat.
According to sources, King Romans had attempted to clear the land in 2012 but the villagers resisted, although the police were not called in at that time.

Reported by Ounkeo Souksavanh for RFA’s Lao Service. Translated by Ounkeo Souksavanh. Written in English by Joshua Lipes.

Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
Maj Khambo Ounnarath # 3. ສູນດັດສ້າງ ນາເປາະ ຟອງສາລີ
Maj Khambo Ounnarath # 3. ສູນດັດສ້າງ ນາເປາະ ຟອງສາລີ
  

  


ຄົນຕິດຢາບ້າຢູ່ລາວເພີ້ມຂຶ້ນ 
http://www.rfa.org/lao/human-trafficking/drugs/drugs-addicted-increase-in-laos-02162014192458.html
human-trafficking/drugs/drugs-addicted-increase-in-laos
RFA report
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
ພວກຜູ້ຍິງ ຕິດຢາບ້າ ທີ່ປິ່ນປົວ ໃນ ສູນບໍາບັດ ສົມສງ່າ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ (ຮູປຖ່າຍ 29 ກັນຍາ 2010)
ພວກຜູ້ຍິງ ຕິດຢາບ້າ ທີ່ປິ່ນປົວ ໃນ ສູນບໍາບັດ ສົມສງ່າ ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ (ຮູປຖ່າຍ 29 ກັນຍາ 2010)
Prince Roy


2014-02-16


ຈຳນວນຄົນຕິດຢາເສບຕິດໂດຍສະເພາະຢາບ້າເພິ້ມຂື້ນການບຳບັດ ບໍ່ໄດ້ຜົນ ຜູ້ຖືກ ບຳບັດ ແລ້ວ ສ່ວນຫຼາຍ ກັບໄປເສພຢາຄືນຄືເກົ່າ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ ຂັ້ນສູງໃນຄະນະ ກັມມະການກວດກາ ແລະຄວບຄຸມຢາ ເສບຕິດແຫ່ງຊາດລາວທ່ານນຶ່ງ ເປີດເຜີຍວ່າການບຳບັັດແລະປິ່ນປົວ ຜູ້ຕິດຢາເສບຕິດຢູ່ລາວ ບໍ່ມີປະສິດທິພາບ ຜູ້ໄດ້ຮັບການບໍາບັດແລ້ວ ເຖິງ 80 ສ່ວນຮ້ອຍ ກັບຄືນໄປເສບ ແລະຄ້າຢາເສບຕິດ ຄືນຄືເກົ່າ.ປັດຈຸບັນ ທາງການລາວ ຄາດຄະເນວ່າ ໃນທົ່ວປະເທດລາວ ອາດມີ ຊາວລາວຕິດຢາບ້າເຖິງນຶ່ງແສນຄົນ. ສ່ວນຫ້ອງການຢາເສບຕິດແລະ ອາຊຍາກັມ ສະຫະປະຊາຊາດ ຫລື UNODC ຄາດວ່າຊາວໜຸ່ມວັຍ ລຸ້ນລາວ ກວ່ານຶ່ງລ້ານຄົນ ຕົກຢູ່ໃນ ສະພາບຄວາມສ່ຽງສູງ ທີ່ຈະຕິດ ຢາເສບຕິດ ໂດຍສະເພາະ ຢາບ້າ.ເຈົ້າໜ້າທີ່ຄນະກັມມະການກວດກາ ແລະຄວບຄຸມຢາເສບຕິດ ຂອງ ລາວທ່ານນັ້ນອະທິບາຍວ່າ ການບຳບັດຜູ້ຕິດຢາເສບຕິດບໍ່ໄດ້ຜົນກໍເພາະວ່າ ເຈົ້າໜ້າທີ່ບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຝຶກອົບຮົມຜູ້ຕິດຢາເສບຕິດດີເທົ່າທີ່ຄວນ ທັງໃນເວລາພວກເຂົາໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວຢູ່ສູນບຳບັດແລະຫລັງຈາກພວກເຂົາ ໄດ້ກັບຄືນໄປຢູ່ກັບພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງຄອບຄົວແລະສັງຄົມ.ເຈົ້າໜ້າທີ່ທ່ານນີ້ ຍົກຕົວຢ່າງສູນບຳບັດ ຢູ່ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ແຕ່ລະປີ ຈະສາມາດບຳບັດ ແລະປິ່ນປົວ ຜູ້ຕິດຢາເສບຕິດ ໄດ້ເຖິງ 1,800 ຄົນ ແຕ່ເມື່ອອອກໄປຢູ່ ກັບຄອບຄົວ ແລະ ສັງຄົມ ພວກເຂົາເກືອບ 1,500 ຄົນ ກັບໄປເສບ ຢາເສບຕິດຄືນ ຮ້າຍໄປກວ່ານັ້ນ ຫລາຍຄົນໄດ້ ກາຍເປັນພວກຄ້າຢາເສບຕິດ.ຫ້ອງການ ຢາເສບຕິດ ແລະອາຊຍາກັມ ສະຫະປະຊາຊາດ ຣາຍງານວ່າ ລາວເປັນປະເທດຕົ້ນທາງ ແລະທາງຜ່ານຂອງການຄ້າ ຢາເສບຕິດ. ການຜລິດຝິ່ນ ຢູ່ລາວເພິ້ມຂື້ນ ແລະ ການລັກຂົນສົ່ງ ຢາເສບຕິດ ຈາກພະມ້າ ເຂົ້າລາວ ແລ້ວອອກໄປປະເທດອື່ນໆ ໂດຍສະເພາະ ໄທ ແລະ ວຽດນາມ ກໍເພິ້ມຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.

  
Laos’ Murky War on Drugs

Image Credit: Flickr / Prince Roy
Image Credit: Flickr / Prince Roy

Laos has vowed to be drug free by 2015. But the Somsanga ‘treatment centre’ offers a glimpse into a world of abuse, beatings and suicide.
By Joe AmonOctober 12,

 2011Today’s Laos has a communist government that institutes free market reforms and advertises itself as a haven for backpacking tourists. It recently opened its own stock market. For many Americans, especially, Laos still evokes images of the ‘secret war’ fought on the sidelines of the Vietnam war. But even those familiar with modern Laos may not know much about another secret war, this time on the sidelines of the international war on drugs. In a strange realignment of forces, the United States is very much involved, this time on the same side as the government party it once fought against. The government of the Lao People’s Democratic Republic says it intends to make the country ‘drug free’ by 2015, part of a regional effort by Southeast Asian countries supported by the UN Office on Drugs and Crime. Laos takes its ‘war on drugs’ commitment particularly seriously. The government-controlled media avidly track the progress of villages to become ‘drug-free.’ Village militia members detain drug users, while relatives are encouraged to report on family members who use drugs.  As is true elsewhere in the region, those identified as drug users are locked up in the name of ‘treatment.’ Over the past year, Human Rights Watch has investigated a drug treatment centre in Vientiane called Somsanga. International donors depict Somsanga as a ‘health-oriented’ facility. The truth, we found, is quite different. Since at least 2002, the international donors have supported the centre by constructing or refurbishing buildings, training centre staff, and providing some vocational training. UNODC has overseen much of this support, with financial backing primarily from the US government. A handful of other embassies in Vientiane and external organizations have also been involved.  Our investigation found that most of those detained in Somsanga are locked in cells inside barbed wire compounds. They may be confined for three months, but some stay longer than a year. They spend the majority of the day in their cells, closely watched by police and guards to prevent escape attempts. It’s an abusive place: those who do try to escape may be brutally beaten, while some detainees resort to suicide.  There’s no clear legal basis for holding people in Somsanga. Former detainees who talked to Human Rights Watch explained that they were sent to the centre without a formal legal hearing or trial, and without ever having seen a lawyer or judge. They said that they were unaware of any means to review or appeal the decision to detain them. Once inside Somsanga, they were not free to leave.  People don’t have to be dependent on drugs to be locked up. Some who use drugs infrequently are also there, though they have no dependence problem that might require ‘treatment.’ Beggars, homeless people, street children and those with mental disabilities are also swept away into Somsanga, especially before national holidays and international events.  Even today, much of what actually happens inside the Lao People’s Democratic Republic remains a secret. The government completely controls local media and forbids public criticism. The government doesn’t allow international human rights organizations to conduct research or monitor human rights. What happens in Somsanga itself also remains a secret, in part because of its international supporters. Human Rights Watch wrote to Somsanga’s donors in July asking about the nature and extent of their support. Some donors—including the US Department of State’s International Narcotics and Law Enforcement Affairs (INL) and the US Embassy in Vientiane—still haven’t replied.    Donors who did reply —including UNODC— said they were not aware of any reports of human rights violations in Somsanga. While some abuses, such as beatings, can be hidden behind the walls, others, such as arbitrary detention, are out in the open. The Lao government media even published a national telephone hotline for the public to report beggars before the 2009 Southeast Asian games in Vientiane. The announcement explained that those picked up would be put in Somsanga. The United Nations is committed to fighting poverty and upholding human rights across the globe. But in supporting Somsanga, the UN Office on Drugs and Crime is instead acquiescing to violations of human rights and supporting government campaigns that mistreat the poorest of the poor. The so-called global war on drugs continues to rage around the world, with hundreds of thousands, if not millions, of people victimized, effectively ‘collateral damage.’ Countries often contend that health is at the centre of their drug policy, even when the mainstay of treatment is locking drug users behind bars.  In Laos, a secret war, funded by outsiders, promotes a goal as ideological as anti-communism. In the name of making the country ‘drug free’ by 2015, the government is sweeping people off the streets with little attention to its obligations to ensure due process or to fulfill the right to health. Instead of providing funding and looking the other way as these abuses occur, donors should demand that Somsanga be shut down, and replaced with effective, evidence-based voluntary drug treatment programmes, based in the community. Joe Amon is director of the Health and Human Rights Division at Human Rights Watch. The HRW report on Somsanga can be read here.

Kay Danes ນັກຕໍ່ສູ້ໄດ້ຮັບ ຫຼຽນ 
 2014-01-27

ຍານາງ KAY DANES ນັກຕໍ່ສູ້ ເພື່ອ ສິດທິມະນຸດ ຜູ້ທີ່ຖືກ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ລາວ ຈັບຂັງຄຸກ ໃນລາວ
ຍານາງ KAY DANES ນັກຕໍ່ສູ້ ເພື່ອ ສິດທິມະນຸດ ຜູ້ທີ່ຖືກ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ລາວ ຈັບຂັງຄຸກ ໃນລາວ

ຍານາງ KAY DANES ນັກຕໍ່ສູ້ເພື່ອ ສິດ ທິມະນຸດ ຂອງ ລາວ-ມົ້ງ ຜູ້ທີ່ຖືກ ເຈົ້າຫນ້າທີ່ລາວ ຈັບໃສ່ຄຸກໃນລາວ ໄດ້ຮັບຫຼຽນກຽດຕິຍົດ ຣະດັບສູງ ຈາກຣັຖບານ ອອສເຕຣເລັຽ ນາງ ເປັນນື່ງ ໃນຈຳນວນ ຄົນອອສເຕຣເລັຽ ທີ່ຮັບຫລຽນ ໃນການຕໍ່ສູ້ ເພຶ່ອສິດທິມະ ນຸດ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທັມ ຂອງຊຸມຊົນ ປະຈຳປີ 2014. ໃນຣະຍະ 10 ປີມານີ້ ຍານາງ ເດນສ໌ ໄດ້ ເດີນທາງມາກຸງວໍຊີງຕັນ ຕຣອດຍ້ອນ ການເຊື້ອເຊີນ ຂອງເຈົ້າຫນ້າທີ່ສະຫະ ຣັຖ ເພື່ອມາໃຫ້ ປາກຄຳ ຕໍ່ສະພາສະ ຫະຣັຖ ກ່ຽວກັບ ການລ່ວງ ຣະເມີດ ສິດທິ ມະນຸດໃນລາວ ແລະການບີບ ບັງຄັບໃຫ້ຄົນລາວ ແລະຄົນມົ້ງຫນີ ຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນ ຂອງຕົນ ຮ່ວມດ້ວຍການ ກັກຂັງນັກ ໂທດ ການເມືອງ ແລະ ນັກເຄື່ອນໄຫວ ທາງສາສນາ ໃນລາວ. ນາງໄດ້ໃຫ້ປາກຄຳ ຕໍ່ສະພາສະຫະຣັຖ ກ່ຽວກັບ ການບີບບັງຄັບ ຜູ້ອົພຍົບ ຊາວມົ້ງ ຈາກໄທ ໃຫ້ກັບຄືນໄປລາວ ການທາຣຸນ ນັກ ໂທດ ຕ່າງຊາດ ແລະ ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງ ກຸ່ມສາສນາ ອື່ນໆໃນ ລາວ ຮ່ວມທັງການ ຫາຍສາບສູນ ຂອງຄົນມົ້ງ ອາເມຣິກັນ 3 ຄົນ ຈາກເມືອງແຊັງພໍ ຣັຖມິນນີໂຊຕາ ປັດຈຸບັນຄາດວ່າຍັງຖືກກັກຂັງ ໃນລາວຢູ່ ໃນນັ້ນ ກໍມີ ນາຍອາກີ ຢາງ ນາຍ ກົງຊີນັງຢາງ ແລະ ນາຍ ຕຣີລຽນ ຢັງໄຮຊອງ. ນາງ ເຄເດນສ໌ ເປັນຄົນສຳຄັນ ໃນການ ໃຫ້ຂໍ້ມູນ ດັ່ງກ່າວ ແກ່ ສະພາສະຫະຣັຖ.


 
Washington, D.C., January 28, 2014
Center for Public Policy Analysis
 
Kay Danes, who suffered imprisonment and torture in Laos at the hands of communist officials, is being honored in Australia with the prestigious Medal of the Order of Australia (OAM) for her social justice and human rights work. 
 
Danes often travels to Washington, D.C., on invitation, to speak in the U.S. Congress about human rights violations in Laos and the plight of the Lao and Hmong people, including imprisoned political and religious dissidents.  She has testified about the status of Hmong refugees facing forced repatriation in Thailand, foreign prisoners tortured in Laos, religious persecution, and Lao- and Hmong-American men from St. Paul, Minnesota, still imprisoned in Laos, including Hakit Yang. Congshineng Yang, and Trillion Yunhaison.
The OAM is the principal and most prestigious means of recognizing outstanding members of the community in Australia. It was established by the Her Majesty the Queen of the United Kingdom and the Commonwealth nations, Elizabeth II. 
"I am grateful to be a recipient of this award and hope that the human rights conversation continues to strengthen throughout the world,” said Kay Danes. 
 “Human rights are the foundation of civil societies and set the guidelines on how we ought to act towards one another.
 “My long-standing relationship with the Centre for Public Policy Analysis and in particular, with Mr. Philip Smith, has very much played an important part of this award to which I am recognized today. Together, and with other humanitarians and U.S. Government officials, we hope to secure greater human rights freedoms for the thousands of those still oppressed by totalitarian regimes.”
“Kay Danes had provided critical research, evidence and testimony to the U.S. Congress, government policymakers and the Center for Public Policy Analysis (CPPA), over the years, regarding ongoing human rights and religious freedom violations in Laos, Vietnam and elsewhere in Southeast Asia,” said Philip Smith, Executive Director of the CPPA.  http://www.centerforpublicpolicyanalysis.org
“Kay Danes’ courage to give voice to the voiceless has been invaluable in helping to understand the hidden reality of the communist regimes in Laos and Vietnam, especially in light of the abduction of civic activist and Magsaysay Award winner Sombath Somphone by Lao security forces and the international outcry for his release.
“We congratulate Kay Danes for being honored with the Medal of the Order of Australia. We are happy for her, and her husband Kerry, especially after the horrific human rights abuses they both suffered and witnessed in Laos during their imprisonment by the Lao communist government as political prisoners.”
 “The Lao and Hmong community are grateful to Kay Danes for her important human rights efforts,” said Sheng Xiong, of St. Paul, Minnesota, whose husband was imprisoned and tortured in Laos with other Hmong-Americans.
“We thank Kay Danes for bringing awareness about terrible human rights violations in Laos and the suffering in the prisons, detention centers and refugee camps,” said Bounthanh Rathigna of the United League for Democracy in Laos (ULDL). 
Two Lao-American members of the ULDL from St. Paul, and Minneapolis, Minnesota, who participated in public policy events with Kay Danes in Washington, D.C., disappeared last year in Savannakhet Province, Laos, and are feared dead in an incident involving Lao security and military forces.  The three men traveling together during the incident were Souli Kongmalavong, Bounma Phannhotha and Bounthie Insixiengmai.
Kay Danes is an author of several books on Laos and the plight of foreign prisoners.
ສິດທິມະນຸດໃນ ສປປ ລາວ
2014-01-19


































european-parliament-concerned-human-rights-in-laos
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.







ສະພາຢູໂຣບສະແດງຄວາມເປັນຫ່ວງຕໍ່ສະພາບການລ່ວງຣະເມີດ ສິດທິມະນຸດຢູ່ສປປລາວ. ສະພາຢູໂຣບໄດ້ລົງມະຕິເມື່ອ ວັນພະ ຫັດ ວັນທີ 16 ເດືອນ ມົກກະຣາ ປີ 2014 ນີ້ ຮຽກຮ້ອງ ໃຫ້ ສາທາຣະນະຣັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ ໃຫ້ຄວາມ ກະ ຈ່າງແຈ້ງຕື່ມ ກ່ຽວກັບ ການສືບສວນ ການຫາຍ ສາບສູນ ຂອງ ທ່ານ ສົມບັດ ສົມພອນ. ໃຫ້ຕອບຄໍາຖາມ ກ່ຽວກັບ ການຫາຍ ສາບສູນ ດັ່ງກ່າວ ໃຫ້ຊອກຫາ ແລະ ໃຫ້ຍອມຮັບເອົາການຊ່ວຍ ເຫລືອ ຈາກນັກຊ່ຽວຊານຕ່າງປະເທດ ເພື່ອຊອກຄົ້ນຫາ ແລະ ເພື່ອວິຈັຍ ທາງວິທຍາສາດວ່າ ທ່ານ ສົມບັດ ສົມພອນ ຫາຍ ສາບສູນໄປໄດ້ແນວໃດ. ຜ່ານມາຍ້ອນຣັຖບານລາວ ບໍ່ໄດ້ມີ ປະຕິກິຣິຍາຫຍັງຫຼາຍກ່ຽວກັບເຣື່ອງນີ້ ສະພາຢູໂຣບຈຶ່ງສົງສັຍວ່າ ທາງການລາວ ອາດມີສ່ວນພົວພັນ ກັບການລັກພາຕົວ ທ່ານ ສົມບັດ ສົມພອນ. ສະພາຢູໂຣບລົງມະຕິ ອີກວ່າການບັງຄັບໃຫ້ຫາຍສາບສູນຈະເປັນ ອຸປສັກອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ ສປປລາວ ທີ່ຈະຂໍເຂົ້າເປັນສະມາຊິກ ສະ ພາສິດທິມະນຸດສະຫະປະຊາຊາດ. ສະພາຢູໂຣບຂໍຮຽກຮ້ອງອີກ ເທື່ອນຶ່ງ ໃຫ້ຣັຖບານລາວຟ້າວສືບສວນການຫາຍສາບສູນ ຂອງ ທ່ານ ສົມບັດ ສົມພອນ ແລະ ໃຫ້ເປີດເຜີຍ ການລ່ວງຣະເມີດ ສິດທິພົລເຮືອນ ສິດທິການເມືອງ ຕລອດເຖິງສິດເສຣີພາບ ໃນ ການປາກເວົ້າ ອອກຂ່າວ ເຂົ້າຮ່ວມອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະໂຮມຊຸມນຸມຢ່າງສັນຕິວິທີສິ່ງສຳຄັນຕ້ອງນັບຖືສິດທິພື້ນຖານ ຂອງປະຊາຊົນ ຮວມທັງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະຊາວລາວ ທີ່ນັບຖືສາສນາຕ່າງໆ. ສະພາຢູໂຣບຍັງຮຽກຮ້ອງ ໃຫ້ຣັຖບານລາວໃຫ້ສັດຕະຍາບັນ ແກ່ສົນທິສັນຍາເພື່ອປົກປ້ອງບຸກຄົນ ຈາກການຖືກບັງຄັບ ໃຫ້ຫາຍສາບ ສູນທີ່ ສປປລາວໄດ້ເຊັນແຕ່ປີ 2008 ແລະໃຫ້ຣັຖບານລາວປະຕິບັດ ຕາມສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດທັງໝົດຢ່າງເຄັດຄັດ. ມະຕິຂອງສະພາຢູໂຣບ ຍັງໄດ້ ສະແດງຄວາມເປັນຫ່ວງ ທີ່ໄດ້ມີການສໍ້ຣາສບັງຫລວງ ແລະ ການຍຶດເອົາທິ່ດິນຂອງປະຊາຊົນ ຢ່າງ ຫລວງຫລາຍຢູ່ລາວ ໂດຍທີ່  ບໍ່ມີການໃຫ້ຄ່າຊົດເຊີຍແຕ່ຢ່າງໃດ.

Human rights: Cambodia and Laos; elections in Bangladesh; LGBTI rights;Plenary Session Press release - External relations − 16-01-2014 - 17:07   
ສະພາຢູໂຣບ ເປີດການ ສົນທະນາ ການຫາຍໄປ ຂອງທ່ານ ສົມບັດ
ສະພາຢູໂຣບ ເປີດການ ສົນທະນາ ການຫາຍໄປ ຂອງທ່ານ ສົມບັດ
Sombath Somphone: debate in European Parliament 7th Feb 2013. The case of Sombath Somphone was discussed at a plenary session of the European Parliament in Strasbourg on 7th February 2013. A 9-point resolution was passed unanimously. Further information including a text of the resolution is available at www.Sombath.org

The EP passed three separate resolutions on Thursday, voicing concern at the situation of rights defenders and opposition activists in Cambodia, and demanding clarifications on the investigation into the Sombath Somphone case in Laos; calling for an immediate halt to the repression in Bangladesh; and condemning the threats, discrimination and restrictions faced by LGBTI people. 
Cambodia and Laos The 23 people "unjustly arrested" in Cambodia should be "immediately" released, insist MEPs, and the summons issued to CNRP leaders Sam Rainsy and Kem Sokha and to union leader Rong Chhun "should be immediately dropped", they say. The Cambodian government is called on "to accept an independent, internationally assisted investigation into allegations of vote fraud and other irregularities around the July 2013 elections", the resolution adds. 
MEPs demand a clarification of the state of the investigation into the Sombath Somphone case, considering that "the lack of reaction from the Lao Government raises suspicions that the authorities could be involved in his abduction". MEPs also stress that "enforced disappearances remain a major impediment to Laos joining the UN Human Rights Council".



ປັດຈຸບັນແມ່ຍິງທີ່ຢູ່ຕາມເຂດຊົນນະບົດຢູ່ແຂວງບໍຣິຄໍາໄຊຍັງບໍ່ມີວຽກເ
ຮັດງານທໍາສ່ວນ ນຶ່ງ ກໍ ເປັນ ຍ້ອນພວກເຂົາເຈົ້ າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໂຮງຮຽນ ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ ພໍທີ່ຈະໄປສມັກເຂົ້າເຮັດວຽກໄດ້ ຈຶ່ງບໍ່ມີຣາຍໄດ້ ເປັນ ຫລັກແຫລ່ງ ຂະນະທີ່ຄອບຄົວທຸກຍາກ ແລະມີພາລະລ້ຽງດູລູກນໍາອີກ.ດັ່ງເຈົ້າໜ້າທີ່ແຂວງ ບໍຣິຄໍາ ໄຊ ນາງນຶ່ງເວົ້າວ່າ:
"ຢູ່ຊົນນະບົດ ຢ້ານບໍ່ມີຣາຍໄດ້ນໍ ບາງບ່ອນຍັງບໍ່ພໍກິນຊໍ້າ ຈັ່ງຊີ້ນ່າ ກະມີຄວາມຕ້ອງການຫລາຍແຫລະ ເພາະວ່າຂະເຈົ້າທຸກ".
ນາງເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ ແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ມີວຽກເຮັດ ແລະບໍ່ມີຣາຍໄດ້ ຢູ່ຕາມເຂດຊົນນະບົດ ໃນທຸກ ເມືອງ ຂອງ ແຂວງບໍຣິຄໍາໄຊ ມີຢູ່ປະມານ 1 ແສນ ຄົນ ຫລືປະມານ 30% ຂອງຈໍານວນແມ່ຍິງ ໃນແຂວງນັ້ນທັງໝົດ. ເຖິງວ່າໃນບາງຄອບຄົວ ຈະໄປເກັບເຄື່ອງປ່າຂອງດົງ ມາຂາຍຕາມ ຕລາດ ຫຼືເຮັດນາຢູ່ບາງຊ່ວງກໍຕາມ ແຕ່ກໍມີຣາຍໄດ້ນ້ອຍ ບໍ່ພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການ ຂອງຄອບຄົວ.

ເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ດຽວກັນນີ້ ເວົ້າຕື່ມອີກວ່າ ທາງແຂວງບໍຣິຄໍາໄຊ ເຄີຍໄດ້ສົ່ງແມ່ຍິງ ບ້ານລະ 2 ຄົນ ໄປ ຝຶກ ອົບ ຮົມວິຊາຊີບ ຢູ່ນະຄອນຫຼວງ ວຽງຈັນ ເພື່ອມາສິດສອນ ຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ ທີ່ໄດ້ມານັ້ນ ໃຫ້ ແມ່ ຍິງ ຄົນອື່ນໆ ຕໍ່ໄປແລະທາງແຂວງ ກໍພຍາຍາມຈະເຮັດ ໃຫ້ຫຼາຍຄົນ ໄດ້ໄປຝຶກອົບຮົມຄືກັນ ແຕ່ມີ ຂໍ້ຈໍາ ກັດເຣື່ອງ ງົບປະມານ ບໍ່ມີຫລາຍ.
ການທີ່ແມ່ຍິງຈໍານວນຫລາຍຢູ່ ແຂວງນີ້ ບໍ່ມີວຽກເຮັດປະຈໍາ ແລະຂາດຣາຍໄດ້ນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ ເກີດ ບັນ ຫາຕ່າງໆ ຕາມມາ ເປັນຕົ້ນແມ່ນການ ຂາດອາຫານການກິນ, ມີບັນຫາເຣື່ອງສຸຂພາບ ແລະອື່ນໆ ທີ່ທາງ ການ ລາວ ຈະຕ້ອງໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ ແກ້ໄຂ.

Today women in rural areas like Bolikhamsai (province in Lao PDR) still face difficulties in finding jobs.  Because most of them never been to school before and didn’t have any educational background. The lack of education and poverty prevents them from gaining access to the labor market. Other aspects are their role as mothers and housewives which also make it more difficult to find jobs. A woman in Bolikhamsai mentioned also:  
“In rural areas the livelihood is very difficult and in some areas people haven’t any possibilities of income. Due to the extreme poverty the demand for regular income is very high.”  She says also that the unemployment rate in rural areas of Bolikhamsai has increased to 30% (= 100.000 people). Although some rural families rely on forest resources and agriculture, but nevertheless the undertaken efforts are of no avail to meet their basic needs. She continues that the governor had been sent two women for vocational training to the capital of Vientiane. The aim of the program was that these women should been able to share their knowledge or at least to train other women within their community. Due to low financial support and budget restrictions in Bolikhamsai it was very difficult to continue this kind of program approach. Despite that it can be pinpoint as follow: women do not have any chances on the labor market due to lack of education followed by health issues as well as lack of food supply. In particular, that is mainly the responsibility of the political leaders to change their reforms at all levels so that especially women in rural areas can benefit from it.

 http://www.rfa.org/lao/politics/roundtable-meeting-human-rights-in-laos-11172013193719.html#.UoqoP0dDnsg.facebook 
ສປປລາວ ກັບເຣຶ້ອງສິດທິມະນຸດ 
RFA Radio 2013-11-17
The Lao PDR and the human rights violations
Zum Einsehen benötigen Sie Flash Player.
ຟັງ ຫຼື ດາວໂຫລດເນື້ອເຣື້ອງ
ມາດາມ Anne-Sophie GINDROZ ຜູ້ອໍານວຍການ ອົງການ HELVETAS ຂອງ Switzerland
ມາດາມ Anne-Sophie GINDROZ ຜູ້ອໍານວຍການ ອົງການ HELVETAS ຂອງ Switzerland
Photos by Sutikno Gindroz
  
ອີງຕາມຂ່າວຂອງທາງການລາວ, ບັນດາຄູ່ຮ່ວມພັທນາຈາກສະຫະ ພາບຢູໂຣບ ຈະມີຖແລງການ ຕໍ່ຣັຖບານລາວ ຢູ່ກອງປະຊຸມ ໂຕະ ມົນນັ້ນ ໂດຍນຶ່ງໃນປະເດັນສຳຄັນທີ່ຈະຖແລງນັ້ນແມ່ນເຣື້ອງ ສິດທິ ມະນຸດ.
ເພາະວ່ານັບແຕ່ປີ 2012 ເປັນຕົ້ນມາ ສປປລາວ ຖືກວິພາກວິຈານ ຢ່າງໜັກໜ່ວງກ່ຽວກັບດ້ານສິດທິມະນຸດໂດຍສະເພາະການລະເມີດ ສິດ ທີ່ດິນຂອງປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນຖືກເຈົ້າໜ້າທີ່ ອໍານາດການ ປົກຄອງ ທ້ອງຖິ່ນ ຢູ່ບາງເຂດຈັບຂັງຄຸກໃນເຣື້ອງ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ດິນ ແລະ ທີ່ດິນທໍາກິນຂອງເຂົາເຈົ້າ ຖືກໂຄງການພັທນາລັກໂລບເອົາ ໂດຍມີເຈົ້າໜ້າທີ່ຣັຖ ຈໍາພວກນຶ່ງ ສົມຮຸ້ຮ່ວມຄິດ.
ເຣື້ອງການຈໍາກັດສິດຂອງອົງການຈັດຕັ້ງທາງສັງຄົມ ໃນການເຮັດ ວຽກກັບຊຸມຊົນ ຫລັງຈາກການລັກພາຕົວ ທ່ານ ສົມບັດ ສົມພອນ ແລະການເນຣະເທດ ນາງແອນນາໂຊຟີ ຜູ້ອຳນວຍການ ອົງການ ຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ສັງກັດ ຣັຖບານປະຈຳສປປ ລາວ.
ເຖິງວ່າ ນາງ ແອນນາ ໂຊຟີ ປັດຈຸບັນ ຖືກທາງການລາວ ຫ້າມບໍ່ ໃຫ້ເຂົ້າໄປເຂົ້າປະເທດລາວກໍຕາມ ແຕ່ ນາງຍັງຫວັງຕໍ່ ກອງປະຊຸມ ຄັ້ງນີ້. ໂດຍທີ່ນາງໄດ້ໃຫ້ສຳພາດ ຕໍ່ນັກຂ່າວວິທຍຸເອເຊັຍເສຣິ ກ່ຽວ ກັບກອງປະຊຸມ ໂຕະມົນຄັ້ງນີ້ວ່າ:
"ຫລັງຈາກມີເຣື້ອງເກີດຂຶ້ນກັບ ທ່ານ ສົມບັດ ທີ່ຖືກລັກພາຕົວ ໃນເດືອນທັນວາ ທີ່ຜ່ານມາ ມັນເປັນເວລາແຫ່ງ ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຫລາຍ ອົງການຈັດຕັ້ງທາງສັງຄົມ ຮູ້ສຶກບໍ່ສະດວກທີ່ຈະເວົ້າ ຢ່າງກົງໄປກົງມາ ໂດຍສະເພາະເ ວົ້າກ່ຽວກັບ ຫົວຂໍ້ທີ່ຫລໍ່ແຫລມ ແຕ່ຂ້ອຍກໍຫວັງວ່າ ກອງປະຊຸມໂຕະມົນຄັ້ງນີ້ ຈະເປີດກວ້າງ ໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ແລກປ່ຽນ ແລະ ປຶກສາຫາລືກັນ ຢ່າງກົງໄປກົງມາ".
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ຜູ້ສັງເກດການກໍໃຫ້ທັສນະວ່າ ກອງປະຊຸມໂຕະມົນໃນຄັ້ງນີ້ມັນເປັນບາດກ້າວທີ່ສຳຄັນ ຂອງຣັຖບານລາວ ທີ່ຈະສະແດງ ຄວາມຈິງໃຈວ່າຕົນເອງ ຈະສາມາດປະຕິບັດວຽກງານ ດ້ານສິດທິມະນຸດໄດ້ຫລາຍຊໍ່າໃດ ຫລັງຈາກທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມກົນດັນ ຢ່າງໜັກໜ່ວງ ມາເປັນເວລາເກືອບ 1 ປີ.
ຜູ້ສັງເກດການເວົ້າວ່າ: ໃນການເຄົາຣົບ ສິດທິມະນຸດ ຣັຖບານລາວ ຈະສະແດງອອກ ພຽງຄໍາເວົ້າຢ່າງດຽວ ຍັງບໍ່ພຽງພໍແຕ່ຈະຕ້ອງສະແດງ ອອກດ້ວຍພຶດຕິກັມ ແລະການກະທຳຕົວຈິງ. ຄາດກັນວ່າ ກອງປະຊຸມ ໂຕະມົນຄັ້ງນີ້ ຈະມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມປະມານ 200 ທ່ານໂດຍແມ່ນ ທ່ານ ທອງລຸນ ສີສຸລິດ ຮອງນາຍົກຣັຖມົນຕຣີ ຣັຖມົນຕຣີກະຊວງ ການຕ່າງປະເທດ ຈະເປັນປະທານກອງປະຊຸມຄັ້ງນີ້.
 Document download:
The land should feed the people first
Source: Mon, 16 Sep 2013 05:00 AM
Author: Anne-Sophie Gindroz

Anne-Sophie Gindroz, former Laos country director of HELVETAS Swiss Cooperation
 
In December 2012, Sombath Somphone was following his wife home for dinner in Vientiane, the capital of Laos, driving in a separate car. On Thadeua Road, he was pulled over by traffic police. That was the last time his wife or anyone else saw him.
While numerous foreign governmentsglobal leadersparliamentarians and civil society organisations have inquired about  Sombath’s whereabouts—to no avail—the land rights of Laos’s rural poor and indigenous communities that Sombath championed remain under the radar.
Large multinational corporations are swooping into Laos and other “underdeveloped” countries to acquire the land—or the rights to the resources that the land holds—from the local, regional and national governments. In many countries, the land’s potential has great value for large-scale agriculture or mining operations, for the timber in the rainforests that have grown there for hundreds of years, and governments are practically giving away this potential in the name of economic development.
In Laos, conservative estimates acknowledged by the national government place the amount of land in resource transactions at 1.1 million hectares at the end of 2012, more than the total amount of land allocated to growing Laos’s largest agricultural commodity: rice. Unofficial estimates of concession lands, however, reach more than three times this amount.
These transactions help fuel impressive macro-economic figures. The gross domestic product of Laos, for example, has grown by an average of 8 per cent a year over the past few years.
But development can mean different things depending on your perspective. In the agriculture sector, huge profits are generated through industrial plantations labelled as development projects on lands often given away by governments. These benefits are not always shared with those in need, nor do they always take into account the needs of those already living there. In fact, some projects do not have global benefits and some actually create poverty, especially where investment takes place on a large scale and rapid pace, in countries with weak legal frameworks and without the capacity to negotiate and monitor these mega-projects.
Thus, projects fuelled by foreign direct investment should not be blindly embraced around the globe when they involve natural resources that indigenous peoples and local communities already use for their livelihood. The question of economic development should centre on people and how to improve their lives, not take away what they have.
This was the work of Sombath, a prominent civil society figure and community leader in Laos who has been advocating for people-focused development and for protecting the environment on which Laotians depend for their sustenance. He created the first open space where people could share their experiences, and they talked—not about economic growth, but about happiness and suffering.
There is a growing competition for the developing world’s rural forest and dryland areas that globally directly affects the lives and livelihoods of over two billion people. What’s worse, there is an assumption that the land is “empty,” that hundreds of thousands of hectares are devoid of communities because they have not been “developed.”
The notion is absurd. If even the harshest reaches of the Gobi and Sahara deserts support nomadic communities, then how can the lush landscapes of Southeast Asia and elsewhere be expendable, especially where arable land is limited, food security is threatened, and livelihoods are vulnerable?
Under the current system, the imbalance of power and the lack of a speaker for those affected result in top-down, non-participatory and exclusive decision making. This in turn fuels a growing number of land conflicts in too many parts of the globe. For communities losing their land, seeking justice is a highly complicated, hazardous and sometimes dangerous way to go.
As the call for broader and more inclusive debates on development is heard in Laos and elsewhere, those championing the views of the people are under threat and voices of dissent are being silenced. Sombath’s disappearance could just be more tragic evidence of such a trend.
There is an urgent need felt all over the world, in Laos and in many other countries as well, to secure land rights as a driver of true and inclusive economic development, environmental stewardship and food sovereignty. The international community must embrace this need as it rewrites its goals to end global poverty. The challenge will then be to turn words into action, so as to make a difference in the lives of the people development is supposed to help.
A growing number of voices are saying that governments should not favour foreign companies over local farmers, that the land should feed the villages first. As a Lao woman told me, “land is our food, land is our wealth, land is our soul.”
In giving away the land, developing nations of the world are indeed giving away more than their sovereignty. The people of Laos—especially those that Sombath Somphone championed—are the most recent witnesses to the darkest side of this transaction. 
Anne-Sophie Gindroz, the former Laos Country Director for HELVETAS Swiss Intercooperation, was expelled from Laos the week before Sombath Somphone’s disappearance. She is speaking at the international conference, “Scaling-Up Strategies to Secure Community Land and Resource Rights,” hosted by the Rights and Resources Initiative, Oxfam, International Land Coalition, IUCN, and Helvetas-Swiss Intercooperation taking place on 19-20 September in Interlaken, Switzerland.

http://www.trust.org/item/20130912154401-6xc1d/

HELVETAS LAOS•*' Swiss Intercooperaticn,!?HELVETAS Swiss Intercooperation
P.O Box 6367, Unit 09, House no. 155, Thaphalanxay VillageSjsattanak District, Vientiane Capital, Lao PDR
Tel: (856-21) 263 189, 485 016/017 Fax: (856-21) 263 
190helvetas.laos@gmail.com; www.helvetas-laos.org

Personal Letter to Development Partners in Lao PDR
Date: 21 November, 2012Subject: Up-coming RTIM 2012

Dear Partners in Development,

We are working in a challenging environment: this is a country governed by a single Party regime, where thereis little space for meaningful democratic debate, and when taking advantage of that limited space,repercussions often follow.

Although allowable under the Lao Constitution, real freedom of expression and assembly are not afforded, andthose who wish to exercise their constitutional rights and dare to try, often do so at their own peril faced withintimidation, false accusations and increasingly unlawful arrest. The media are censored and, people areforbidden to hold peaceful assembly/demonstration. Even in Burma - this is no longer the case.

As an NGO, not doing what the government expects us to do, exposes our organization to non-renewal of ouryearly operational permit, our project to non-approval of required Memorandum of Understanding, andourselves to non-extension of our visas and work permits. As it stands the 'red tape' limitations imposed onNGOs are in contradiction of fundamental aid effectiveness principles. With one year permits, which do not align with project MoU cycles which in turn do not align with visa/work permit approvals - NGOs are from theoutset handicapped in our ability to operate and fulfil our mandate as effective partners in development.

As an NGO, voicing concerns and raising questions which the government does not want to hear means thatour organization might not be invited again to the discussion table. Case in point this year's RTIM.

There are serious constraints on freedom of expression. Those raising critical issues are considered asopposing the government. A climate of fear is maintained to ensure self-censorship. The Lao media cannot bethe voice of the people, but only channel government's communication. Earlier this year, a radio program wasshut down after having given voice to farmers victims of land-grabbing. Farmers and villagers whoparticipated in the AEPF and were brave enough to share their challenges openly, and the NPAs whosupported them to participate, are being investigated still to this day.

There are serious constraints on freedom of association. The NPA Decree which has allowed 32 localorganizations to register over three years (since 2009), is used against Lao associations (those choosing not toregister or using another status are regarded as "illegal"), to control them (registration process is veryintrusive, comprehensive police background checks are carried out in home village of NPA members, majorityof NPA have been required to change organizational name, objectives, board members), to weaken theirposition (in particular for those pending a decision on their registration) and to limit their participation (makingfull registration a pre-condition). Once registered, NPAs do not have freedom of self-selection forrepresentation in meetings, rather MoHA selects, and trend is that NPAs with strong retired governmentofficials are favoured. Case in point this year's RTIM. Only 1 of the 5 NPAs pre-selected by MoHA is in fact nongovernmental.

The rule of law is seriously challenged: the law is raised against those trying to use the legal framework toprotect their basic rights. Those victims of human rights abuses are the ones investigated. Those seekingjustice are too often accused of opposing government/Party policy.

Within civil society, government, the National Assembly, mass-organizations and communities, there areindividuals who wish for better, are trying to expand the boundaries of what is possible in this country, and arecontributing to positive changes towards more democratic environment.

As civil society actors, we have to make choices: either to continue to do what we are expected to do and sayonly what pleases the government, or we can show solidarity with those acting and calling for more inclusivedialogue and stronger promotion, respect and protection of basic rights.

Working in democratically deficit context, we as partners in development can either choose as an objective tomaintain good relations and comfortable partnerships with governmental partners, or make use of these toachieve other objectives. This might lead into uneasy discussions and uncomfortable relationships. But thismight translate into significant contribution in promoting people's participation through a more enablingenvironment and better guarantees of basic rights.

We all share a responsibility not to compromise with our own values and principles, and we are at leastaccountable for the decisions we make. It is my hope that as partners in development, we will not by ignoringor underestimating certain realities, side with those violating people's rights or indirectly support the strategyof imposing silence. In Laos, the risk development partners face to do the wrong thing is higher than the riskdevelopment partners are taking by trying to do the right thing.

Aid is never neutral. Technical assistance will not solve political problem. Keeping silent is taking sides.There is no equity in development without people's participation. There is no meaningful participation withoutfrank dialogue and inclusive partnership.

For the first time, this year RTIM will take place in the presence of NPAs, but participants from civil societyhave been carefully selected and are not those that the NPAs had chosen themselves as representatives tospeak on their behalf. INGOs are invited but number has been decreasing consistently year by year. Is it acoincidence that the organizations most involved in advocacy who are the same who were most active inorganizing the AEPF9 have not been invited, meanwhile the INGOs invited to RTIM this year are representedeither by freshly arrived country directors, have just been established or are known for 'behaving'?

I wish you fruitful discussions during the RTIM and hope that this event will meet the objective it is assignedofficially:"The Round Table Process and its associated Round Table mechanisms facilitates meaningful dialogue onOfficial Development Assistance (ODA), aid effectiveness, strategic planning and alignment.It enables the sharing of knowledge and ideas, and helps bring common understanding of, and collaborationon, national priorities. It promotes collaboration, cooperation and understanding by both Government andDevelopment Partners as they work together to make the National Socio-Economic Development Plan aseffective, efficient and inclusive as possible."

Anne-Sophie GINDROZCountry Director, HELVETAS Laosannesophie.gindroz@helvetas.org
  

HELVETAS  LAOS                                                     HELVETAS SwissIntercooperation
                             P.O Box 6367, Unit 09, House No 155, Thaphalanxay village
Sisattanak District, Vientiane Capital, Lao PDR
Tel: (856-21) 263 819, 485 016/017 Fax: (856-21) 263 190
helvitas.laos@gmail.com; www.helvetas-laos.org
 
ຈົດໝາຍສ່ວນຕົວ ເຖິງ ເພື່ອນຮ່ວມງານດ້ານ ພັທນາ ໃນ ສປປ ລາວ
ວັນທີ: 21 ເດືອນ ພຶສຈິກ, 2012
ເຣື້ອງ: ກອງປະຊຸມ (RTIM) 2012
 
ບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນໂຄງການພັທນາ ທີ່ຮັກແພງທັງຫຼາຍ.
 
ພວກເຮົາ ກໍາລັງປະຕິບັດງານ ຢູ່ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ ສ່ຽງໄພທີ່ສຸດ: ນີ້ແມ່ນປະເທດທີ່ຖືກປົກຄອງໂດຍ ພັກໂທນ, ຊຶ່ງມີຊ່ອງຫວ່າງ ໃນການອອກຄໍາຄິດຄໍາເຫັນແບບ ປະຊາທິປະໄຕຍ໌ ໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະເມື່ອມີການ ສແວງຫາຄວາມກ້າວໜ້າໃນຊ່ອງຫວ່າງອັນນ້ອຍໆນີ້, ກໍ່ຈະມັກມີຜົນສະທ້ອນອັນບໍ່ດີ ຕິດຕາມມາ ເລື້ອຍໆ.
ເຖິງແມ່ນວ່າ ຖືກຮັປກັນຢູ່ໃນກົດໝາຍຣັຖທັມນູນຂອງ ລາວ, ແຕ່ການ ປະກອບຄໍາຄິດຄໍາເຫັນ ແລະການຊຸມນຸມຢ່າງມີອິສຣະ ບໍ່ຖືກໃຫ້ອະນຸຍາດເລີຍ, ແລະພວກທີ່ຢາກປະຕິບັດ ຫຼືຢາກທົດລອງໃຊ້ ສິດທິຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ຖືກຣະບຸໄວ້ໃນ ກົດໝາຍ, ກໍ່ຖືກນາບຂູ່ ຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ຖືກຫາເຣື້ອງໃສ່ແບບບໍ່ມີຄວາມຈິງ ແລະຖືກຈັບ ແບບບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຂ່າວສານຖືກຄວບຄຸມຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ແລະມວນຊົນຖືກຫ້າມ ບໍ່ໃຫ້ຊຸມນຸມ ຫຼືປະທ້ວງຢ່າງເດັດຂາດ. ຂນາດວ່າ ຢູ່ໃນປະເທດ ພະມ້າ, ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຍັງເຊົາຫ້າມແລ້ວ.
 
ໃນຖານະທີ່ເປັນ ອົງການບໍ່ຂຶ້ນກັບຣັຖບາລ ອົງການນຶ່ງ(NGO) ຊຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດ ຕາມການຊີ້ນໍາ ບັນຊາຂອງຣັຖບາລ, ພວກເຮົາຖືກສັ່ງຫ້າມ ບໍ່ໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ແລະໃບອະນຸຍາດ ປະຈໍາປີຂອງພວກເຮົາ ກໍ່ບໍ່ຖືກຕໍ່ໃຫ້, ໂຄງການຕ່າງໆຂອງພວກເຮົາ ກໍ່ບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ ດັ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນ ສັນຍາຮ່ວມມືຊຶ່ງກັນແລະກັນ ທີ່ໄດ້ເຊັນໄວ້ ແລະໃບອະນຸຍາດເຮັດວຽກ ພ້ອມທັງ ວີຊ໋າ ຂອງພວກເຮົາ ກໍ່ບໍ່ຖືກຕໍ່ໃຫ້. ການກໍາຈັດສິດແລະຂອບເຂດການເຄື່ອນໄຫວຂອງ ອົງການທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຣັຖບາລ ແມ່ນຝືນຕໍ່ຫຼັກການພື້ນຖານ ໃນການໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອ ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ. ເມື່ອໄດ້ຮັບ ອະນຸຍາດ ໃຫ້ພຽງປີດຽວ ຊຶ່ງບໍ່ເດີນໄປຕາມທິດທາງ ແລະອາຍຸເວລາຂອງການໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ອົງການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກ ສາກົລ ແລະບໍ່ໃຫ້ຕໍ່ໃບອະນຸຍາດ ຫຼື/ແລະວີຊາ, ກໍ່ເທົ້າກັບວ່າ ອົງການທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຣັຖບາລ ກໍ່ເປັນອັມພາດ ໄປໃນຕົວຊຶ່ງສົ່ງຜົນສະທ້ອນໂດຍກົງ ເຖິງບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນໂຄງການຊ່ວຍເຫຼືອອື່ນໆທີ່ຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດໝາກເກີດຜົນໄດ້.
 
ໃນນາມອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຣັຖບາລອົງການນຶ່ງ ທີ່ສະແດງຄວາມເປັນຫ່ວງ ເປັນໄຍ ແລະຕັ້ງຄໍາຖາມຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງຣັຖບາລບໍ່ຢາກໄດ້ຍິນ ນັ້ນໝາຍວ່າ ອົງການຈັດຕັ້ງພວກເຮົາ ອາດບໍ່ຖືກເຊີນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມ ໂຕະປຶກສາຫາລືນີ້ອີກ.
 
ເສຣີພາບໃນການປະກອບຄໍາຄິດ ຄໍາເຫັນ ໄດ້ຖືກຄວບຄຸມ ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ. ເຣື້ອງອັນສໍາຄັນຍິ່ງເຊັ່ນນີ້ ຖືວ່າເປັນການຕ້ານ ຣັຖບາລ. ການຢູ່ກັບຄວາມຢ້ານກົວ ຕິດພັນຢູ່ໃນຕົວຂອງທຸກຄົນ ໃຫ້ຄວບຄຸມສະຕິຕົນເອງຢູ່ຕຣອດເວລາ. ຂ່າວສານ ໂຄສະນາຂອງ ລາວ ບໍ່ເປັນປາກກະບອກສຽງຂອງ ປະຊາຊົນ, ແຕ່ເປັນພຽງແຕ່ເຄື່ອງມື ໂຄສະນາການຂອງ ຣັຖບາລເທົ່ານັ້ນ. ໃນຕົ້ນປີນີ້, ສະຖານີວິທຍຸແຫ່ງນຶ່ງ ໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ອັດລົງ ເມື່ອໄດ້ອອກຂ່າວ ກ່ຽວກັບພວກຊາວນາລາວ ທີ່ໄດ້ຮັບເຄາະກັມ ຈາກການທີ່ທາງການ ຢຶດທີ່ດິນ, ໄຮ່ນາ ຮົ້ວສວນ ອັນເປັນບ່ອນ ທໍາມາຫາກິນຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ. ພວກຊາວນາ ແລະພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງປະຊາຊົນ ທີ່ຍື່ນຄໍາຮ້ອງຂໍ ຕໍ່ຣັຖບາລ ແລະພວກທີ່ມີຄວາມກ້າຫານພຽງພໍ ທີ່ໄດ້ອອກປາກອອກສຽງຢ່າງເປີດເຜີຍ ກ່ຽວກັບການຖືກ ຢຶດທີ່ດິນນີ້ ໄດ້ຖືກສືບສວນ ສອບສວນ ຈົນເທົ້າທຸກວັນນີ້.
 
ເສຣີພາບໃນການຊຸມນຸມ ໄດ້ຖືກຫ້າມປາມຢ່າງເດັດຂາດ. ການຈັດຕັ້ງຂອງມວນຊົນ ຖືກຫ້າມ. ຜ່ານມາ ມີພຽງແຕ່ 32 ອົງການຈັດຕັ້ງຂອງມວນຊົນທ້ອງຖິ່ນເທົ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ຢ່າງເປັນທາງການ ນັບແຕ່ປີ 2009 ມາ. ນອກນັ້ນ ຖືວ່າຜິດກົດໝາຍໝົດ. ເຖິງປານນັ້ນກໍ່ຕາມ, ສະມາຊິກຂອງອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກອະນຸຍາດຢ່າງເປັນທາງການນັ້ນ ກໍ່ຍັງຖືກສິ້ງຊອມ ແລະຕິດຕາມເຖິງບ້ານ ເຖິງເຮືອນແລະໄດ້ຖືກກວດ ຊິວະປວັດ ແລະການປະພຶດຜ່ານມາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນ. ອົງການຈັດຕັ້ງເຫຼົ່ານັ້ນ ສ່ວນຫຼາຍໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້ປ່ຽນຊື່, ຈຸດປະສົງ ແລະເປົ້າໝາຍດໍາເນີນງານ ແລະປ່ຽນຄະນະນໍາຂອງອົງການ. ການກະທໍາເຊັ່ນນີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການດໍາເນີນວຽກງານຂອງເຂົາເຈົ້າ ຫຼຸດນ້ອຍຖອຍລົງ ແລະບໍ່ໄດ້ຕາມຣະດັບຄາດໝາຍທີ່ໄດ້ວາງໄວ້. ຮ້າຍແຮງໄປກ່ວານັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າ ຍັງບໍ່ສາມາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຕາມ ການຕົກລົງຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ໄດ້ຜ່ານກອງປະຊຸມ ຊຶ່ງຖືວ່າເປັນ ມັດຕິ ຂອງອົງການຈັດຕັ້ງແລ້ວ, ເຖິງແມ່ນວ່າ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງນັ້ນ ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຊົມຊອບຈາກ ພວກອະດີດພະນັກງານຂອງຣັຖ ກໍ່ຕາມ. ໃນກອງປະຊຸມປີນີ້, ມີພຽງແຕ່ 1 ໃນ 5 ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ຖືກຄັດເລືອກເຂົ້າມາຮ່ວມເທົ່ານັ້ນ ເປັນອົງການ ທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຣັຖບາລ.
 
ການປະຕິບັດ ກົດໝາຍກໍ່ເປັນສິ່ງທ້າທາຍອີກຢ່າງນຶ່ງ: ກົດໝາຍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ເພື່ອຕ້ານກັບຄົນຫຼືມວນຊົນ ທີ່ຢາກໃຊ້ສິດທິພື້ນຖານ ອັນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງຕົນ. ຜູ້ທີ່ຢາກໃຊ້ສິດທິພື້ນຖານ ຂອງຄວາມເປັນມະນຸສ ເຊັ່ນ ການມີອິສຣະພາບໃນການ ປາກ ເວົ້າ ຂີດຂຽນ ຕໍານິຕິຊົມໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງອໍານາດການປົກຄອງ, ການໂຮມຊຸມນຸມ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ຖືກ ຕິດຕາມ, ຜູ້ຊຸມນຸມກໍ່ຖືກສອບສວນ ຫຼືຖືກຈັບກຸມ ໂດຍຖືກກ່າວຫາວ່າ ຕ້ານຣັຖບາລ ຫຼືຕ້ານແນວທາງຂອງພັກ ຂອງລັດ.
ຢູ່ໃນສັງຄົມທົ່ວໄປ, ໃນວົງການຣັຖບາລ, ສະພາແຫ່ງຊາດ, ອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະຊຸມຊົນຕ່າງໆ, ມີຫຼາຍຄົນ ທີ່ມີຄວາມມຸ້ງຫວັງຢາກເຮັດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ໄດ້ພະຍາຍາມຊອກຫາຊ່ອງທາງອອກທີ່ດີເພື່ອປະເທດຊາດ ແລະ ຫາທາງອອກທີ່ເໝາະສົມ ເພື່່ອເຮັດໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງແບບເໝາະສົມ ໄປສູ່ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ ມີປະຊາທິປະໄຕຍ໌ກ່ວາ.
 
ໃນຖານະທີ່ເປັນນັກເຄື່ອນໄຫວເພື່ອສັງຄົມ, ພວກເຮົາ ຕ້ອງໄດ້ຊອກຊ່ອງທາງ: ຈະແມ່ນ ສືບຕໍ່ຕາມທີ່ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈວ່າຈະເຮັດແລະເວົ້າເພື່ອໃຫ້ ຣັຖບາລເພິ່ງພໍໃຈ, ຫຼືໃຫ້ການຮ່ວມມືກັບພວກທີ່ຮຽກຮ້ອງ ແລະເຄື່ອນໄຫວເພື່ອໃຫ້ມີ ການນັບຖືແລະປົກປ້ອງ ສິດທິພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ.
 
ໃນການເຮັດວຽກແບບປະຊາທິປະໄຕຍ໌, ພວກເຮົາ ໃນຖານະທີ່ເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນການພັທນາ ສາມາດເລືອກເປົ້າໝາຍທີ່ຈະສືບຕໍ່ຮັກສາສາຍສໍາພັນອັນດີ ແລະສ້າງຄວາມເພິ່ງພໍໃຈແບບ ສັນມິຕຣ໌ ກັບບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ເປັນພະນັກງານຂອງ ຣັຖ, ຫຼືຈະໝູນໄປໃນເສັ້ນທາງແບບອື່ນ ເພື່ອໃຫ້ສໍາເຣັດຕາມເປົ້າໝາຍ. ນີ້ແມ່ນການຕັດສິນໃຈທີ່ລໍາບາກ ແລະບໍ່ສັນມິຕຣ໌. ແຕ່ສິ່ງນີ້ ຈະມີຄວາມໝາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ໃນການປຸກຣະດົມມວນຊົນໃຫ້ເຂົ້າມາປະກອບສ່ວນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ສະພາບແວດລ້ອມດີຂຶ້ນ ແລະຮັປກັນ ສິດທິພື້ນຖານ ໃຫ້ດີກ່ວາເກົ່າ.
 
ພວກເຮົາທັງໝົດ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ, ແຕ່ກໍ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຈະໄດ້ໝົດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ຕາມເປົ້າໝາຍ ແລະຫຼັກການຂອງພວກເຮົາ, ແລະຢ່າງໜ້ອຍ ພວກເຮົາກໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ ໃນແນວທາງ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດຂຶ້ນ. ມັນແມ່ນຄວາມປາຖນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໃນຖານະທີ່ເປັນເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນການພັທນາ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າຂ້າງ ພວກທີ່ລະເມີດຕໍ່ສິດທິພື້ນຖານຂອງ ປະຊາຊົນ ຫຼືຈະບໍ່
ສນັບສນູນ ວິທີການ ທີ່ຈະເບິ່ງເສີຍໆ ແລະມິດງຽບຢູ່ ໂດຍປະຕິເສດສະພາບການຕົວຈິງ ຫຼືປະເມີນຄວາມເປັນຈິງໄປໃນແງ່ທີ່ມອງຂ້າມໄປເລີຍ. ຢູ່ໃນປະເທດ ລາວ, ບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານ ໃນການພັທນາ ປະສົບກັບການສ່ຽງໄພຍ໌ ທີ່ຕ້ອງໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ ຜິດພາດ ຫຼາຍກ່ວາສິ່ງທີ່ພວກເພື່ອນ ກໍາລັງພະຍາຍາມເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍການສ່ຽງໄພຍ໌ເຊັ່ນກັນ.
 
ການຊ່ວຍເຫຼືອ ບໍ່ຢູ່ທາງກາງຈັກເທື່ອ. ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານ ເທັກນິກ ຈະບໍ່ແກ້ໄຂບັນຫາ ທາງການເມືອງ. ການມິດງຽບຢູ່ ແມ່ນເຂົ້າຢູ່ ຂ້າງໃດຂ້າງນຶ່ງ ຫຼືຝ່າຍໃດຝ່າຍນຶ່ງ. ມັນບໍ່ມີຄວາມເປັນທັມ ໃນການພັທນາ ທີ່ປາສຈາກ ການປະກອບສ່ວນຂອງ ມວນຊົນ. ການປະກອບສ່ວນ ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ໂດຍປາສຈາກການແລກປ່ຽນຄວາມຄິດຄວາມເຫັນນໍາກັນ ດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມ ເຂົ້າມາປະກອບສ່ວນນໍາກັນ.
 
ເປັນເທື່ອທໍາອິດ ທີ່ຈະມີອົງການຈັດຕັ້ງມວນຊົນ ເຂົ້າຮ່ວມໃນກອງປະຊຸມ(RTM)ນີ້, ແຕ່ວ່າ ພວກທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພາກ ປະຊາຊົນ ທີ່ຖືກຄັດເລືອກມາເປັນຢ່າງດີຈາກ ຊຸມຊົນຂອງເຂົາເຈົ້ານັ້ນ ຈະຂຶ້ນກ່າວ ໃນກອງປະຊຸມນີ້. ພວກນີ້ ບໍ່ແມ່ນຖືກຄັດເລືອກໂດຍ ອົງການຈັດຕັ້ງມວນຊົນ ທີ່ຣັຖບາລໃຫ້ອະນຸຍາດຈັດຕັ້ງຂຶ້ນນັ້ນ. ອົງການທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບ ຣັຖບາລ ຈາກສາກົລ ຫຼາຍໆອົງການ ກໍ່ຖືກເຊີນເຂົ້າຮ່ວມ, ແຕ່ຈໍານວນຂອງພວກເພິ່ນ ໄດ້ຫຼຸດນ້ອຍ ຖອຍລົງ ໃນແຕ່ລະປີໆໆ. ຫຼືວ່າ ມັນເປັນການ ປະສົບກັນໂດຍບັງເອີນ ທີ່ມີຫຼາຍອົງການຈັດຕັ້ງ ຊຶ່ງຈະເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມ ເອເຊັຍ ຢູໂຣບ ຄັ້ງທີ 9 ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເຊີນນັ້ນຈະສົ່ງຜູ້ຕາງໜ້າຂອງພວກເພິ່ນເຂົ້າຮ່ວມບໍ່, ຫຼືບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຣັຖບາລຈາກ ສາກົລຕ່າງໆທີ່ຖືກເຊີນມາຮ່ວມ ກອງປະຊຸມພວກເຮົາໃນປີນີ້ ຈະເຂົ້າມາຮ່ວມແລະອອກໂຮງສະແດງບົດບາດຂອງຕົນ ຕາມ ອາສຍາໄສຂອງ ອົງການຈັດຕັ້ງ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຣົຖບາລນັ້ນ ແທ້ບໍ່?
 
ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍອວຍພອນໃຫ້ການອອກຄໍາຄິດ ຄໍາເຫັນໃນກອງປະຊຸມນີ້ ຈົ່ງປະສົບຜົລສໍາເຣັດ ແລະຫວັງວ່າເຫດການໃນຄັ້ງນີ້ ຈະບັນລຸຕາມເປົ້າໝາຍ ດັ່ງທີ່ກະກຽມໄວ້ ຢ່າງເປັນທາງການຄື:
" ກອງປະຊຸມໂຕະມົນ ແລະທຸກຂໍ້ຄວາມ ເນື້ອໃນອັນມີຄວາມໝາຍຢ່າງ ເລິກເຊິ່ງຂອງກອງປະຊຸມທີ່ເວົ້າເຖິງ ການໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງເປັນທາງການ ເຂົ້າໃນການພັທນາ, ປະສິດທິຜົນຂອງການຊ່ວຍເຫຼືອ, ການວາງແຜນຍຸທສາດ ແລະການປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນ. ມັນໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ ມີການປະກອບສ່ວນ ແລກປ່ຽນຄວາມຄິດຄວາມເຫັນ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກ ນຶກຄິດ, ດຶງເອົາໝົດທຸກແນວຄິດ ຈິດໃຈ ເຂົ້າມາເປັນເອກພາບ ແລະການຮ່ວມໄມ້ຮ່ວມມື ເພື່ອຜົນປໂຍດລວມຂອງຊາດ. ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຮ່ວມມື, ປະສົມປະສານວຽກງານ ແລະສ້າງຄວາມເຂົ້າອົກເຂົ້າໃຈກັນ ຣະຫວ່າງ ຣັຖບາລ ແລະນັກພັທນາ ເພື່ອພ້ອມກັນເຮັດໃຫ້ ແຜນການພັທນາ ເສຖກິຈ ສັງຄົມຂອງຊາດ ປະສົບຜົນສໍາເຣັດ, ມີປະສິດທິຜົນ ໃຫ້ມວນຊົນປະກອບສ່ວນຫຼາຍເທົ້າທີ່ຈະຫຼາຍໄດ້."
 
ແອນ-ໂຊຟີ ກິນດໂຣຊ
ຜູ້ອໍານວຍການ ແຮວວີຕາສ ປະຈໍາປະເທດ ລາວ
annesophie.gindroz@helvetas.org   


gindroz2.PDF (PDF — 3 MB)
 
Click on thumbnail to open document:

  
Universal Declaration of Human Rights 
The Universal Declaration of Human Rights (UDHR) is a milestone document in the history of human rights. Drafted by representatives with different legal and cultural backgrounds from all regions of the world, the Declaration was proclaimed by the United Nations General Assembly in Paris on 10 December 1948 General Assembly resolution 217 A (III) (French) (Spanish)  as a common standard of achievements for all peoples and all nations. It sets out, for the first time, fundamental human rights to be universally protected. 
This website contains any available UDHR translations with no distinction between languages and dialects since all of them serve the purpose of global dissemination. At present, there are 406 different languages of UDHR, available in HTML and/or PDF format. 
 
OHCHR also maintains a worldwide collection of materials on the UDHR which is permanently based in the OHCHR Headquarters in Geneva, Switzerland. To know more about the collection, click on UDHR materials in the left-hand column. 
 
The goal of this website is to disseminate UDHR broadly. You can help by contributing translations that not already included in the collection and also by sending us any UDHR materials that you have produced. For further instructions on submitting a translation, please refer to the submission guide. If you wish to send us UDHR materials, click on Contact the UDHR Team in the left-hand column to see the mailing address. 
Important: 
    Efforts have been made to select the official or best available translations, produce new translations in widely spoken languages and, most importantly, make them easily accessible to the public. It should be noted, however, that OHCHR bears no responsibility for the quality and accuracy of any translations other than those of the six official UN languages. OHCHR would appreciate receiving any feedback in this sense by competent agencies.    If UDHR translations or materials are reproduced, users should make reference to this website as a source by providing a link.    All suggestions or modifications concerning translations posted on this website can be sent to hredatabase@ohchr.org. 
More information: 
    Informations Sources, Languages and Fonts    Credits for this Project
Document download:


ຂົງເຂດ ການຂຍາຍຕົວ ຂອງການ ຄ້າມະນຸດ

ການຄ້າມະນຸດຢູ່ ສປປລາວ, ຕອນທີ3
ທ່ານJohn Kerry ລັດຖະມົນຕີການຕ່າງປະເທດສຫລຖະແຫຼງໃນລະຫວ່າງການນຳອອກເຜີຍແຜ່ ລາຍງານປະຈຳປີວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດ(19 ມິຖຸນາ2013)
ທ່ານJohn Kerry ລັດຖະມົນຕີການຕ່າງປະເທດສຫລຖະແຫຼງໃນລະຫວ່າງການນຳອອກເຜີຍແຜ່ ລາຍງານປະຈຳປີວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດ(19 ມິຖຸນາ2013)
04.07.2013
  ອັນດັບຕໍ່ໄປ ຂໍເຊີນທ່ານຮັບຟັງຕອນທີ 3 ຂອງລາຍງານປະຈຳປີ2013 ວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດຂອງ ກະຊວງການ ຕ່າງປະເທດສະຫະລັດ ໃນພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວກັບ ສປປ ລາວ ຊຶ່ງໃນຕອນນີ້ ແມ່ນຈະເວົ້າເຖິງການໃຫ້ການ ປ້ອງ ກັນຂອງລັດຖະບານລາວແກ່ພວກ ໄດ້ຮັບເຄາະ ແລະຄຳແນະນຳຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດ ຊຶ່ງໄພ ສານຈະນຳມາ ສະເໜີທ່ານ.
ໃນດ້ານການປ້ອງກັນນັ້ນລາຍງານຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສະຫະລັດກ່າວວ່າ ໃນຮອບປີຜ່ານມາລັດຖະບານ ລາວໄດ້ທໍາຄວາມກ້າວໜ້າໃນລະດັບປານກາງໃນຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອປ້ອງກັນການຄ້າມະນຸດໂດຍໄດ້ຮັບຄວາມ ຊ່ອຍເຫຼືອຈາກບັນດາອົງການຈັດ ຕັ້ງນາໆຊາດແລະອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ. ຫຼັງຈາກບໍ່ໄດ້ມີ ການ ເຄື່ອນໄຫວໃດໆມາເປັນເວລາຫ້າປີແລ້ວສຳນັກງານນາຍົກລັດຖະມົນຕີກໍໄດ້ໃຫ້ການອະນຸມັດຕໍ່ແຜນການປະຕິບັດ ງານແຫ່ງຊາດໃນເດືອນພະຈິກ ປີ2012 ແຕ່ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນການດັ່ງກ່າວແມ່ນຍັງບໍ່ທັນເລີ້ມຂຶ້ນເທື່ອ
ລັດຖະບານລາວ ໄດ້ຈັດງານປຸກລະດົມໃຫ້ມີຄວາມຕື່ນຕົວກ່ຽວກັບການຄ້າມະນຸດຫຼາຍໆ ຄັ້ງເພື່ອສະເຫລີມສະ ຫລອງວັນຕໍ່ຕ້ານການຄ້າມະນຸດແຫ່ງຊາດໃນເດືອນທັນວາປີ 2012. ການສະຫຼອງທີ່ວ່ານີ້ແມ່ນຮວມທັງການແຂ່ງ ຂັນທີ່ມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ 254 ຄົນຈາກ 14 ປະເທດ ການປຸກລະດົມທາງວິທະຍຸ ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມອຸບປະຖຳຈາກລັດຖະບານ ຕະຫຼອດທັງການ ຕິດປ້າຍໂປດສະເຕີ້ ແລະປ້າຍຄຳຂວັນຕ່າງໆ ທີ່ນະຄອນວຽງຈັນ. ໃນຮອບປີທີ່ຜ່ານມານີ້ ສະຫະ ພັນແມ່ຍິງລາວຍັງສືບຕໍ່ໃຫ້ການຝຶກອົບຮົມແກ່ອົງການຕ່າງໆທີ່ໃຫ້ຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອ ແກ່ພວກເຄາະຮ້າຍ 246 ຄົນ ແລະກະຊວງແຮງງານແລະສັງຄົມສົງເຄາະ ຮ່ວມກັບບັນດາ ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ ກໍຈັດການຝຶກ ອົບຮົມ ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ລະດັບ ເມືອງ ໃນເຂດນະຄອນວຽງຈັນ ກ່ຽວກັບກົດໝາຍຕ່າງໆທີ່ພົວພັນກັບການ ຄ້າມະນຸດແລະ ການໃຫ້ຄວາມຄຸ້ມຄອງຕໍ່ພວກແມ່ຍິງແລະເດັກນ້ອຍ.

ກະຊວງຖະແຫຼງຂ່າວ ວັດທະນະທຳແລະທ່ອງທ່ຽວກໍໄດ້ເປັນເຈົ້າພາບຈັດກອງປະຊຸມພວກ ນັກຊ່ຽວຊານເພື່ອສ້າງ ຄວາມຕື່ນຕົວກ່ຽວກັບການປ້ອງກັນການຄ້າເດັກນ້ອຍໃຫ້ແກ່ພວກ ເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດຖະບານແລະພວກທີ່ມີອາຊີບ ກ່ຽວຂ້ອງກັບກັບການທ່ອງທ່ຽວ. ເມື່ອເດືອນມີ ນາປີ 2012 ໃນຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຫຼໍ່ແຫຼມທີ່ ພວກຄົນງານຈະຕົກເປັນ ເຫຍື່ອການຄ້າມະນຸດນັ້ນລັດຖະບານລາວໄດ້ຮ່ວມມືກັບອົງການແຮງງານສາກົນເປີດ ສູນ ກາງຊັບພະກອນຄົນງານຂຶ້ນ 2 ແຫ່ງແລະຝຶກອົບຮົມເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດຖະບານ 400 ຄົນກ່ຽວ ກັບບັນຫາການເດີນ ທາງທີ່ປອດໄພ. ນອກນັ້ນ ລັດຖະບານລາວຍັງໄດ້ຮ່ວມມືກັບອົງການ ແຮງງານສາກົນຈັດກອງປະຊຸມເຮັດວຽກຫຼື Workshop ຂຶ້ນກ່ຽວກັບບັນຫາການທ່ອງທ່ຽວ ເພື່ອມີເພດສຳພັນກັບພວກເດັກນ້ອຍແລະຈະປາບປາມບັນຫາ ດັ່ງ ກ່າວນີ້ແບບໃດ. ມີລາຍ ງານວ່າ ໃນຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຕ້ອງການ ການຄ້າປະເວນີນັ້ນ ລັດຖະ ບານລາວໄດ້ປັບໃໝເຈົ້າຂອງ ແລະຜູ້ບໍລິຫານສະຖານທີ່ບັນເທີງຈຳນວນນຶ່ງ ແລະປິດສະ ຖານທີ່ບາງແຫ່ງທີ່ໃຫ້ ບໍລິການດ້ານການຄ້າປະເວນີ.

ລາຍງານຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສະຫະລັດ ໄດ້ຊົມເຊີຍ ສປປ ລາວ ທີ່ໄດ້ດໍາເນີນ ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອ ຈະປາບປາມການຄ້າມະນຸດ ແລະພ້ອມດຽວກັນ ກໍໃຫ້ຄຳແນະນຳ ແກ່ລັດຖະບານລາວວ່າ:

- ໃຫ້ເພີ່ມການດຳເນີນຄວາມພະຍາຍາມ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາການຄ້າມະນຸດພາຍ ໃນປະເທດ ໂດຍທຳການ ລະບຸໂຕ ແລະໃຫ້ຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອແກ່ປະຊາຊົນລາວທີ່ ຕົກເປັນເຫຍື່ອການຄ້າມະນຸດພາຍໃນປະເທດ ແລະ ລົງໂທດພວກທີ່ຄ້າຂາຍເຂົາ ເຈົ້າ.

- ໃຫ້ເພີ່ມການດຳເນີນຄວາມພະຍາຍາມ ເພື່ອປາບປາມພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ໆສົມຮູ້ ຮ່ວມຄິດໂດຍສະເພາະ
ໃ ນ ລະດັບທ້ອງຖິ່ນຮວມທັງໃຫ້ລົງໂທດດ້ານອາຍາຕໍ່ພວກ ເຈົ້າໜ້າທີ່ໆພົວພັນໃນຄວາມຜິດກ່ຽວກັບ ການຄ້າມະນຸດ.

- ໃຫ້ສ້າງຕັ້ງກົນໄກ ໃນການຕິດຕາມເບິ່ງບັນດາອົງກອນເກັບເກນແຮງງານທີ່ມີ ໜ້າທີ່ ໃນການອອກ
ໃບ ອະນຸຍາດເຮັດວຽກ ແລະ ສັນຍາຕ່າງໆ ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ ໃຫ້ມີການຄ້າແຮງງານຕາມລະດູການ.

- ໃຫ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ຂັ້ນຕອນໃນການລະບຸໂຕ ຢ່າງເປັນທາງການ ພວກທີ່ຕົກ ເປັນເຫຍື່ອການຄ້າມະນຸດ ແລະ ຝຶກອົບຮົມເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດ ແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ ຊາຍແດນ ເພື່ອໃຫ້ມີການລະບຸໂຕ ພວກທີ່ຕົກເປັນ ເຫຍື່ອຢ່າງເປັນລະບົບ ໂດຍ ສະເພາະພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ຖືກສົ່ງກັບຄືນຈາກປະເທດໄທ.

- ໃຫ້ເພີ່ມຊັບພະຍາກອນ ແລະການຝຶກອົບຮົມໃນດ້ານວິຊາຊີບ ເພື່ອໃຫ້ການ ຊ່ອຍເຫຼືອແກ່ພວກທີ່ໄດ້
ຮັບ ເຄາະ ຮວມທັງພວກເຄາະຮ້າຍຜູ້ຊາຍ ໃນການກັບ ເຂົ້າສູ່ສັງຄົມ ຫຼັງຈາກໄດ້ຖືກສົ່ງຄືນໄປຍັງປະຊາຄົມທີ່ເປັນ ບ້ານເກີດຂອງພວກເຂົາເຈົ້າແລ້ວ.

- ໃຫ້ຈັດຕັ້ງໂຄງຮ່າງ ໃນການປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງພວກທີ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອ ແລະສ້າງ ຄວາມຕື່ນຕົວໃຫ້ຮູ້ຈັກ ກ່ຽວ ກັບທາງເລືອກຕ່າງໆ ໃນການແກ້ໄຂທາງກົດໝາຍທີ່ ມີຢູ່ສຳລັບພວກເຄາະຮ້າຍ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຄາະ ຮ້າຍໃນຈຳນວນເພີ່ມຂຶ້ນເຕັມໃຈ ເຂົ້າມາໃຫ້ການຊ່ອຍເຫຼືອໃນການສືບສວນ.

- ໃຫ້ອະນຸມັດບົດບັນທຶກຄວາມເຂົ້າໃຈ ກັບບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ ແລະອົງການ ຈັດຕັ້ງນາໆຊາດ ໃຫ້ທັນກັບເວລາຫຼາຍຂຶ້ນ.


- ໃຫ້ສືບຕໍ່ຫຼຸດຜ່ອນ ຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການທາງເພດ ໃນດ້ານການທ່ອງທ່ຽວ ໂດຍປຸກລະດົມການຕື່ນ ຕົວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ແລະປະຕິບັດການລົງໂທດດ້ານອາຍາ.

- ໃຫ້ສືບຕໍ່ສ້າງຄວາມກ້າວໜ້າ ກ່ຽວກັບລະບົບຂໍ້ມູນແຫ່ງຊາດໃນກໍລະນີການຄ້າ ມະນຸດ ຕາມທີ່ໄດ້ມີການ ສະເໜີໄປແລ້ວນັ້ນ.

- ໃຫ້ພິຈາລະນາອະນຸມັດງົບປະມານບາງສ່ວນເປັນການສະເພາະກ່ຽວກັບກິດຈະ ການຕໍ່ຕ້ານການຄ້າມະນຸດ ແລະສືບຕໍ່ສ້າງຕັ້ງກົດໝາຍຕໍ່ຕ້ານການຄ້າມະນຸດໃນ ຂອບເຂດທີ່ກວ້າງຂວາງຮອບດ້ານ

  
ລາຍງານກະຊວງຕ່າງປະເທດສຫລ: ການຄ້າມະນຸດຢູ່ສປປລາວ, ຕອນທີ2

ລາຍງານວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສຫລ. ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະເທດຕ່າງໆ ທີ່ຍັງໃຊ້ທະຫານເດັກນ້ອຍ.
ລາຍງານວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສຫລ. ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະເທດຕ່າງໆ ທີ່ຍັງໃຊ້ທະຫານເດັກນ້ອຍ.
02.07.2013
  ອັນດັບຕໍ່ໄປ ຂໍເຊີນທ່ານຮັບຟັງຕອນທີ 2 ຂອງລາຍງານປະຈຳປີ2013 ວ່າດ້ວຍການຄ້າມະນຸດ ຂອງກະຊວງການ ຕ່າງປະເທດສະຫະລັດໃນພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວກັບ ສປປ ລາວ ຊຶ່ງໃນຕອນນີ້ແມ່ນຈະເວົ້າເຖິງ ການໃຫ້ຄວາມ ຄຸ້ມ ຄອງ ຂອງລັດຖະບານລາວ ແກ່ພວກໄດ້ຮັບເຄາະ ຊຶ່ງໄພສານ ຈະນຳມາສະເໜີທ່ານ.

ໃນພາກສ່ວນທີ່ເວົ້າເຖິງການໃຫ້ຄວາມປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງນັ້ນ ລາຍ ງານຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສະຫະລັດ ກ່າວວ່າ ເຖິງແມ່ນລັດຖະບານລາວ ສືບຕໍ່ໃຫ້ ຄວາມຊ່ອຍເຫລືອພໍປານກາງ ແກ່ພວກທີ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອ ການ ຄ້າມະນຸດທີ່ຖືກສົ່ງກັບຄືນໄປ ຈາກໄທ ແລະພວກທີ່ຖືກບົ່ງວ່າເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບເຄາະຮ້າຍຢູ່ພາຍໃນປະເທດກໍຕາມ ແຕ່ຄວາມ ພະຍາຍາມໃນການຄຸ້ມຄອງພວກເຄາະຮ້າຍ ໂດຍລວມແມ່ນຍັງບໍ່ເປັນການພຽງພໍ. ຫຼັງຈາກ ທີ່ ເດີນ ທາງ ກັບຄືນມາຈາກປະເທດໄທແລ້ວນັ້ນ ພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ຖືກເຈົ້າໜ້າທີ່ໄທ ຫຼືລາວ ລະບຸໂຕວ່າ ເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບ ເຄາະຈາກການຄ້າມະນຸດ ກໍຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງບ້ານພັກຊົ່ວຄາວ ຫຼື ສູນກາງໃຫ້ຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອອື່ນໆເພື່ອຮັບການ ປິ່ນປົວພະຍາບານ ຮັບຄຳແນະນຳແລະຮັບ ການຝຶກອາຊີບ. 

ລາຍງານຂອງກະຊວງການຕ່າງປະເທດສະຫະລັດເວົ້າວ່າໃນຮອບປີຜ່ານມານີ້ມີພວກທີ່ຕົກ ເປັນເຫຍື່ອຂອງການ ຄ້າມະນຸດ 193 ຄົນ ໄດ້ຖືກສົ່ງກັບຄືນໄປລາວ ພາຍໃຕ້ລະບົບຈັດສົ່ງ ວກເຄາະຮ້າຍກັບຄືນປະເທດຢ່າງເປັນທາງ ການ ແຕ່ແນວໃດກໍຕາມ ການດຳເນີນຄວາມ ະຍາຍາມທີ່ບໍ່ພຽງພໍຂອງທັງສອງຝ່າຍເພື່ອລະບຸໂຕພວກເຄາະຮ້າຍ ໃນໝູ່ພວກຄົນງານທີ່ ບໍ່ມີເອກກະສານ ເຮັດໃຫ້ພວກເຄາະຮ້າຍຫຼາຍໆຄົນ ບໍ່ໄດ້ຖືກລະບຸໂຕ. ພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ ຖືກລະບຸໂຕຫຼືສົ່ງໄປຮັບການຊ່ອຍເຫຼືອໃນໄລຍະທີ່ມີການລາຍງານແມ່ນບໍ່ຮູ້ຈັກຈຳນວນທີ່ ຄັກແນ່ ແຕ່ແນວໃດກໍ ຕາມ ລັດຖະບານລາວລາຍງານວ່າ ມີຜູ້ເຄາະຮ້າຍທັງໝົດ 302 ຄົນ ໃນກໍລະນີຕ່າງໆ ທີ່ຕົນທຳການສືບສວນ.

ລາຍງານເວົ້າວ່າ ລັດຖະບານລາວຍັງສືບຕໍ່ເພິ່ງພາອາໄສການຊ່ວຍເຫລືອເກືອບວ່າທັງໝົດ ນຳບັນດາອົງການ ຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານແລະອົງການຈັດຕັ້ງນາໆຊາດເພື່ອໃຫ້ການ ບໍລິການ ຫລືສະໜອງທຶນ ແກ່ພວກທີ່ ຕົກເປັນເຫຍື່ອ. ແຕ່ແນວໃດກໍຕາມ ລັດຖະບານກາງ ຂອງລາວໄດ້ບໍລິຫານແລະໃຫ້ເງິນສະໜັບສະໜຸນເປັນບາງ ສ່ວນແກ່ສູນກາງພັກເຊົາຊົ່ວຄາວ ໃນນະຄອນວຽງຈັນບ່ອນທີ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ຖືກສົ່ງກັບຄືນມາຈາກໄທ ໄປພັກເຊົາ ຢູ່ຂະນະທີ່ເຈົ້າ ໜ້າທີ່ທໍາການຊັ່ງຊາຕີລາຄາ ກ່ຽວກັບການຈັດແຈງຊ່ວຍເຫລືອໃນໄລຍະຍາວນັ້ນ. ສູນກາງ ດັ່ງກ່າວ ຊຶ່ງໃຊ້ເປັນບ່ອນພັກເຊົາສຳລັບພວກເຄາະຮ້າຍແມ່ຍິງແລະພວກທີ່ຖືກລ່ວງລະເມີດອື່ນໆນັ້ນ ໄດ້ໃຫ້ການເບິ່ງແຍງ ພວກທີ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງການຄ້າມະນຸດ 28 ຄົນ ໃນໄລຍະ ທີ່ມີການລາຍງານປີນີ້.
ລາຍງານ ເວົ້າຕື່ມວ່າ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ ໄດ້ໃຫ້ການສະໜັບສະ ໜຸນໄລຍະຍາວເພີ້ມ ຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ການຝຶກອາຊີບໃຫ້ແກ່ພວກເຄາະຮ້າຍ. ໃນຂະນະທີ່ລັດຖະ ບານລາວກາງຕໍ່ໃຫ້ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນ ກັບລັດຖະບານຊ່ອຍເຫຼືອທາງດ້ານຊັບພະ ຍາກອນ ໃນຂໍ້ລິເລີ້ມຫຼາຍໆໂຄງການ ກ່ຽວກັບການຄ້າມະນຸດ ນັ້ນ ການຂາດປະສິດທິພາບ ພາຍໃນ ໄດ້ພາໃຫ້ເກີດມີການຊັກຊ້າໃຊ້ເວລາດົນນານໃນການ ໃຫ້ການອະນຸມັດ ຕໍ່ ອົງການ ທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານ ແລະອົງການຈັດຕັ້ງນາໆຊາດ ເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ການດຳເນີນ ຄວາມພະຍາ ຍາມ ໃນການຕໍ່ຕ້ານການຄ້າມະນຸດຢູ່ລາວ.
ລາຍງານເວົ້າວ່າ ຄວາມສາມາດຂອງລັດຖະບານລາວ ໃນການສະໜອງການບໍລິການດ້ານ ການແພດແລະດ້ານ ຈິດຕະວິທະຍາແກ່ພວກເຄາະຮ້າຍ ແມ່ນໄດ້ເພີ້ມທະວີຂຶ້ນ ຍ້ອນມີການ ລົງນາມເມື່ອຮອບປີທີ່ຜ່ານມາໃນຂໍ້ຕົກ ລົງການຮ່ວມມື ລະຫວ່າງອົງການຈັດທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດຖະບານແລະໂຮງໝໍ ທີ່ບໍລິຫານງານໂດຍລັດຖະບານໃນເຂດ ນະຄອນວຽງຈັນ. ແຕ່ແນວໃດ ກໍຕາມການຂາດການໃຫ້ຄວາມສະໜັບສະໜຸນຢ່າງພຽງພໍໃນໄລຍະຍາວສຳລັບ ພວກເຄາະຮ້າຍນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າຢູ່ໃນຄວາມຫລໍ່ແຫລມ ທີ່ຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງການຄ້າມະ ນຸດອີກ.
ບັນດາອົງການຕໍ່ຕ້ານການຄ້າມະນຸດລະບຸວ່າ ພາກເໜືອຂອງລາວເປັນເຂດທີ່ຂາດການບໍລິ ການໃນການໃຫ້ ຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອແກ່ພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ມີຄວາມຈຳເປັນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນເຖິງ ແມ່ນໄດ້ມີການລະບຸໂຕໃນຮອບປີທີ່ ຜ່ານມານີ້ວ່າ ຫຼາຍກວ່ານຶ່ງສ່ວນສາມ ຂອງພວກເຄາະ ຮ້າຍແມ່ນເປັນພວກຜູ້ຊາຍກໍຕາມແຕ່ສ່ວນໃຫຍ່ ຂອງ ການໃຫ້ບໍລິການຕ່າງໆຢູ່ໃນລາວແມ່ນ ຍັງມີແຕ່ສຳລັບພວກແມ່ຍິງທໍ່ນັ້ນ. ສະຫະພັນແມ່ຍິງລາວຍັງສືບຕໍ່ ເປັນ ຜູ້ກຳກັບນຳເລື່ອງສາຍ ວນກ່ຽວກັບກໍລະນີຄວາມເປັນຫ່ວງໃນຂອບເຂດທີ່ກວ້າງຂວາງຮວມທັງກໍລະນີທີ່ມີການ ສົງ ໄສວ່າ ເປັນການຄ້າມະນຸດເຖິງແມ່ນໄດ້ມີການໂທລະສັບແຈ້ງຄວາມ ກ່ຽວກັບເລື່ອງການຄ້າ ມະນຸດກໍຕາມ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ມີການຈົດບັນທຶກໂຕເລກໄວ້.

ບໍ່ມີລາຍງານວ່າ ຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸໂຕ ເປັນພວກເຄາະຮ້າຍ ໄດ້ຖືກປັບໃໝ ຍ້ອນຄວາມຜິດທີ່ໄດ້ ກະທຳໄປອັນເປັນ ຜົນເນື່ອງມາຈາກການຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງການຄ້າມະນຸດແລະເຈົ້າໜ້າທີ່ ລັດຖະບານກາງຂອງລາວ ໄດ້ມີຄຳ ສັ່ງໄປຫາພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ ໃນແຂວງຕ່າງໆວ່າ ເຂົາເຈົ້າບໍ່ສາມາດ ທີ່ຈະປັບໃໝພວກເຄາະຮ້າຍ ຍ້ອນການລ່ວງ ລະເມີດດ້ານຄົນເຂົ້າເມືອງ. ແຕ່ແນວ ໃດກໍຕາມ ລັດຖະບານລາວບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງພຽງພໍ ເພື່ອລະບຸໂຕພວກທີ່ ຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງການຄ້າມະນຸດຊຶ່ງອາດພາໃຫ້ມີການປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຄາະຮ້າຍບາງ ຄົນ ເປັນຜູ້ລະເມີດກົດໝາຍ. ລັດຖະບານລາວລາຍງານວ່າ ມີພວກທີ່ຕົກເປັນເຫຍື່ອໃນຈຳນວນ ຫຼາຍຂຶ້ນ ໄດ້ ໃຫ້ຄວາມຮ່ວມມືໃນການດຳເນີນຄະດີພວກກະທຳຜິດຮວມທັງຜ່ານການໃຫ້ຄຳ ແນະນຳແກ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສ່ວນ ບຸກ ຄົນຢູ່ໃນສູນພັກເຊົາຊົ່ວຄາວ ແຕ່ການຂາດສິນນໍ້າໃຈ ໃນ ການເຂົ້າຮ່ວມແມ່ນຍັງບໍ່ພຽງພໍເພື່ອ ໃຫ້ການຄໍ້າ ປະ ກັນຕໍ່ພວກເຄາະຮ້າຍວ່າການດຳເນີນຄະ ດີທາງດ້ານກົດໝາຍຢ່າງເປັນທາງການຊຶ່ງອາດຈະໃຊ້ເວລາຢ່າງ ຍືດຍາວແລະເສຍເງິນຢ່າງ ຫລວງຫຼາຍນັ້ນ ຈະໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດແກ່ພວກເຂົາເຈົ້າ ຫຼາຍກວ່າການປະນີປະນອມ ໂດຍບໍ່ ຕ້ອງມີການດຳເນີນຄະດີ ທີ່ເຄີຍປະຕິບັດກັນມານັ້ນ. ການໃຫ້ບໍລິການໃນການແປພາສາ ທີ່ ສະໜອງໂດຍພວກອາສາສະໝັກກໍມີສຳລັບພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ເປັນຄົນຕ່າງປະເທດ. ລັດຖະ ບານລາວບໍ່ໄດ້ໃຫ້ການສະໜອງທາງເລືອກດ້ານກົດໝາຍເພື່ອຈັດສົ່ງພວກເຄາະຮ້າຍທີ່ເປັນ ຊາວຕ່າງປະເທດ ໄປຍັງປະເທດທີ່ພວກເຂົາອາດຈະປະເຊີນກັບການແກ້ແຄ້ນ ຫຼືຈະປະສົບ ກັບຄວາມລຳບາກຍາກແຄ້ນນັ້ນ